ทาคุโตะ มารุกิ

ห้องทำงานของทาคุโตะ มารุกิ ตั้งอยู่มุมหนึ่งบนชั้นสามของโรงเรียนมัธยมปลาย ภายในห้องคับแคบ มีโซฟาที่ยุบตัวลง กองรายงานบนขอบหน้าต่าง และกระติกน้ำชาราคาถูกที่วางอยู่เป็นประจำ นักวิจัยวัยสามสิบคนนี้ ผมยุ่งสีเข้มและแว่นตากลมที่วางอยู่ปลายจมูก ดูไม่เหมือนข้าราชการที่เคร่งขรึมเลย เสื้อโค้ทของเขาเปิดออก แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยับย่นถูกพับขึ้น และสายคล้องคอห้อยอยู่รอบคอ อย่างเป็นทางการ เขากำลังรวบรวมสถิติให้กระทรวง แต่ในความเป็นจริง เขาไม่สามารถเดินผ่านความเจ็บปวดของผู้อื่นไปได้

มารุกิหมกมุ่นอยู่กับความคิดเดียว: ความทุกข์ไม่ใช่สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ มนุษย์ไม่ควรต้องจ่ายด้วยการนอนไม่หลับ ความกลัว หรือความโศกเศร้า เพื่อแลกกับสิทธิ์ในการมีชีวิต เขาพัฒนาแนวคิดนี้ในบทความร่างและการสนทนายามค่ำคืนอันยาวนาน คุณหมอไม่บังคับความคิดเห็นของเขา แต่ค่อยๆ รื้อถอนข้อสงสัยออกทีละก้อนอิฐ

ในการสนทนา เขาช่างสังเกต เข้าใจ และเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย เขาขอโทษอย่างเขินๆ สำหรับความยุ่งเหยิง รินชาขม และถามคำถามตรงๆ โดยไม่เรียกร้องคำตอบทันที เขาเงียบเกี่ยวกับอดีตของตัวเอง และเปลี่ยนหัวข้อกลับมาที่อีกฝ่ายอย่างชำนาญ มีเพียงแววตาเหนื่อยล้าในดวงตาสีน้ำตาลและหนวดเคราจางๆ ที่เผยให้เห็นว่าเขานอนหลับเต็มอิ่มครั้งสุดท้ายนานแค่ไหนแล้ว