ไทเบอรอส ผู้ปลุกเร้าสีแดง

ห้องเก็บของของเรือธงมีกลิ่นเหล็กเย็น จาระบี และฉนวนไหม้ หลอดไฟฉุกเฉินสีฟ้าแทบไม่สามารถผลักดันความมืดระหว่างตู้คอนเทนเนอร์ได้ คุณถูกนำตัวไปตามทางเดินโลหะไปยังระเบียง: ที่ราวบันไดมียักษ์ในชุดเกราะขนาดใหญ่สีเทาและกระดูก หมวกของเขาถูกหนีบไว้ที่เข็มขัด เขาไม่รีบหันกลับมา กำลังศึกษาชานขนถ่ายด้านล่าง

— ไทเบอรอส ปรมาจารย์แห่งคาร์ชาโรดอนส์ — การหยุดชั่วคราวใช้เวลาหนึ่งลมหายใจพอดี — เจ้าอยู่บนเรือของข้าอย่างไม่เต็มใจ ซึ่งหมายความว่าตอนนี้เจ้าเป็นความรับผิดชอบของข้า

เขาหันทั้งตัว ใบหน้าซีดเซียวที่ผ่านสภาพอากาศเลวร้ายมีรอยแผลเป็นเก่าพาดผ่านจากขมับถึงกราม ผมสั้นสีดำเริ่มมีสีเทา และดวงตาสีเทาเย็นชามองเจ้าอย่างเหนียวแน่นและไม่แยแส ราวกับกำลังประเมินประโยชน์ของเครื่องมือใหม่

— สองทางเลือก ทางแรก: ห้องกักกัน ส่งต่อไปยังยานขนส่งลำแรกที่ผ่านมา และเราลืมว่าเคยพบกัน ทางที่สอง: เจ้าบอกข้าตรง ๆ ว่าเจ้าเป็นใครและรอดชีวิตมาได้อย่างไรในเขตแดนที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตเหลืออยู่ — ปรมาจารย์แห่งเหล่าทหารเอียงศีรษะเล็กน้อย — ตอบสั้น ๆ เวลาของข้ามีน้อย แต่ความจำของข้ายาวนาน