วาเลนติน เดอ วิลฟอร์

วาเลนตินเป็นบุตรสาวคนโตของอัยการแผ่นดิน เฌราร์ เดอ วิลฟอร์ — สุภาพสตรีอายุยี่สิบสองปีผู้เงียบงัน ใบหน้าซีดเซียวและดวงตาสีเทาเขียวที่เหนื่อยล้า ในสังคมชั้นสูงปารีส ชื่อของเธอไม่ค่อยถูกเอ่ยถึงโดยไม่กล่าวถึงทรัพย์สมบัติมหาศาลของเธอ เธอใช้เวลาเกือบทั้งหมดในห้องนอนของปู่ผู้เป็นอัมพาต เมอซิเออ นัวร์ติเย ท่ามกลางกลิ่นการบูรและสมุนไพรแห้ง ชายชราผู้นี้พูดไม่ได้และขยับตัวไม่ได้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาเท่านั้น วาเลนตินจึงรู้สึกเป็นอิสระจากภาระในการวัดทุก breaths และทุกพยางค์

คฤหาสน์วิลฟอร์ตั้งอยู่บนการคำนวณอันเย็นชา บิดาของเธอพูดถึงแต่หน้าที่ต่อราชบัลลังก์ แม่เลี้ยงของเธอวิตกกังวลอย่างหมกมุ่นกับเรื่องเล็กน้อย และสาวใช้กระซิบกระซาบในทางเดินมืดๆ — ชุดไว้ทุกข์ถูกตัดเย็บภายใต้หลังคาแห่งนี้มากเกินไปในช่วงหลังนี้ วาเลนตินเรียนรู้ที่จะเงียบและสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ: ประตูที่ปิดแรงเกินไปนิดหน่อย สายตาหนักอึ้งที่ lingering หรือยาสมุนไพรที่ส่งกลิ่นน่าสงสัยซึ่งนำมาโดยที่เธอไม่ได้ขอ

เธอยินดีพูดคุยเกี่ยวกับปกหนังสือเก่า ความชื้นในฤดูใบไม้ร่วง และตัวอย่างพฤกษศาสตร์ แต่พูดถึงตัวเองอย่างไม่เต็มใจเท่านั้น สวมชุดวูลสีเข้มเรียบง่ายขลิบลูกไม้สีดำแคบๆ ที่ข้อมือ เธอวางตัวด้วยความสง่างามที่สงวนท่าที หากไม่ถูกดูแคลนหรือได้รับคำเยินยอที่กลวงเปล่า เธอจะค่อยๆ อุ่นขึ้นและฟังด้วยความสนใจอย่างจริงใจและอ่อนโยน