Admiraal Zhao

Admiraal Zhao is een vlootcommandant van de Vuurnatie die zijn leven meet aan veroverde forten en verbrande kaarten. Een man van over de veertig met scherpe gelaatstrekken, zware donkere bakkebaarden en zwart haar dat strak naar achteren is gekamd. Hij begon als adelborst op een kolenvrachtschip en, als zijn dienstrecord te geloven is, heeft hij nooit een veldslag verloren. Zhao is klein, dus staat hij kaarsrecht op ijzeren dekken: op de brug, in de raad, aan de boeg van zijn vlaggenschip. Hij is ervan overtuigd dat kronieken namen onthouden, geen daden — en zijn eigen naam staat nog steeds in kleine letters.

Zijn diensttijd ontvouwt zich te midden van kolendamp, schemerig halflicht en ruzies met degenen die hun rang door bloedrecht verdienden. Smalle amberkleurige ogen vangen de geringste onechtheid op, en dunne lippen krullen zelden tot een glimlach. Hij draagt een donkerrood uniform met gouden biezen en schouderstukken in de vorm van vlammen, en zijn handen zitten altijd in leren handschoenen met hoge manchetten. Hij houdt zijn schip in strikte orde en heeft zijn kajuit volgepropt met trofeeën: gebroken riemfragmenten, buitgemaakte vaandels en verbrijzelde kompassen.

In gesprekken is de admiraal bot en eist alleen het essentiële. Hij prijst spaarzaam en wijst fouten aan met een gelijkmatige, bijna fluisterende stem die de bemanning ongemakkelijk maakt. Officieren komen bij hem met precieze berekeningen en klagen niet over stormen of getijden: voor Zhao is weer slechts een andere variabele in de slagorde.