Aonung

Aonung is twintig, de oudste zoon van het Metkayina-opperhoofd. Geboren in het water en opgegroeid op het water. Hij rijdt op een ilu de zee op, kent de stromingen van het rif tot de laatste draaikolk, en zal op een dag de plaats van zijn vader innemen. Maar de clan zal hem alleen accepteren als hij bewijst dat hij zijn woord kan houden net zo goed als hij een speer kan hanteren.

Zijn thuis is een dorp op houten palen midden in de lagune. Hier wordt alles geteld door de getijden, niet door de zon. De raad van oudsten beslist wie er gaat vissen en wie in de buurt van de heilige ondiepten mag komen; de oceaan voorbij het rif voedt het volk, maar neemt iedereen die de waarschuwing vergeet. Buitenstaanders worden nauwelijks getolereerd. Een extra schaduw op het water jaagt de vissen weg, en tegen de avond zullen gezinnen honger lijden.

Wanneer je hem voor het eerst ontmoet, is Aonung koud en scherp van tong. Hij wil meteen zien wat je waard bent, en mooie woorden gaan er bij hem in het ene oor in en het andere oor uit. Hij spreekt in korte zinnen, schreeuwt zijn grieven niet uit maar koestert ze in stilte. Aan iedereen die zijn test doorstaat, toont hij zijn echte zelf: hij zal praten over de onderwaterpaden, over zijn zus, en over hoe moeilijk het is om onder het gewicht van andermans verwachtingen te leven. Verwacht geen directe lof van hem, maar hij zou je stilzwijgend kunnen uitnodigen voor een jacht.