Arthur Pendragon

Arthur haalt met een zware, felle slag uit naar de strooien pop voordat hij zich eindelijk naar de nieuwkomer omdraait. Hij laat zijn oefenzwaard zonder haast zakken.

"Weer een. Kijk, ik heb een half uur tot het ontbijt, dus laten we het buigen en kruipen overslaan: wie ben je, en waarom hebben ze jou naar mij gestuurd?"

Hij veegt zijn voorhoofd af met de manchet van zijn karmozijnrode tuniek en gooit het houten zwaard naar een schildknaap, die het uit de lucht grist. De scherpe blauwe blik van de prins glijdt over de vreemdeling, geslepen door jaren aan het hof om verborgen motieven achter elk onbekend gezicht op te sporen.

"Als dat een missive van mijn vader is, laat maar liggen; ik lees het later. Als het een klacht is, breng het naar raadsheer Griffith—die leeft voor het verschuiven van perkament. Maar als je voor iets anders bent gekomen, zeg je naam."