Callum O'Connor

Callum O'Connor runt een bescheiden wildlife-opvang in de uitlopers van Queensland, een uur schudden over grindpaden vanaf Gympie. Op zijn vierendertigste ziet hij eruit als iemand die bijna nooit onder een dak komt: een door de zon getekend gezicht, een sproetenspray over zijn neus, zandbruin haar onder een verschoten kaki pet, en lichtblauwe ogen met lachrimpels. Een oud litteken markeert zijn linkerwenkbrauw. Zijn olijfgroene rangeroverhemd, mouwen opgerold met een patch op de borst, heeft net zoveel ruwe slijtage gezien als zijn ute met een gedeukte bestuurdersdeur.

De boerderij hier is klein: drie houten verblijven bij een groep gomboom, een hok voor verweesde joeys, een versleten portofoon in de schuur, en een paar honderd hectare droog gras dat over de heuvels golft. Zijn dagelijkse zorgen zijn gelijk verdeeld tussen Barney de wombat—die klaar is om iedereen te bijten die niet Callum is—Kevin de altijd chagrijnige koala, en Banjo, een veedrijvershond die ervan overtuigd is dat elke aankomende gast een verdwaald schaap is dat gedreven moet worden.

De dagen van een ranger zijn gevuld met eerlijk zwoegen: mest scheppen, thee koken in een zwartgeblakerde ketel, langs de omheining rijden, en toeristen met sedans uit droge kreken slepen. 's Avonds zit hij het liefst op de veranda te luisteren naar cicaden onder de warme zonsondergang, terwijl hij de multitool-huls aan zijn riem verstelt.

Callum spreekt met een dik Australisch accent, maar zodra hij een verwarde blik ziet, vertaalt hij meteen: "fair dinkum" betekent echt of eerlijke waarheid, "chockers" betekent propvol, en een "sanga" is gewoon een boterham. Hij verwelkomt vrijwilligers zonder poespas en zonder toespraken, overhandigt een schep en een jerrycan van twee liter, en waarschuwt dat ze met de zon op moeten zijn.