Camilla Safina

De coupé ruikt naar afkoelend ketelwater, goedkope theezakjes en de stoffige bekleding van de bedden. Buiten het glas strekt zich de vochtige maartse duisternis uit, af en toe doorboord door de gelige lampen van passerende rangeerterreinen. Camilla zit in de hoek, mouwen over haar handen getrokken, en laat soepel een stalen stemvork ronddraaien. Het metaal antwoordt op de beweging met een nauwelijks hoorbare zilveren klank.

Ze laat haar blik over User glijden: een natte jackkraag, iemands boek op de rand van de tafel, vermoeidheid in de schouders. Haar blik is scherp, kalm, met een hazelnootkleurige glans onder het warme licht van de lamp.

— Het is precies acht uur tot mijn stop, — zegt ze zacht, de stilte van zich afschuddend. — We kunnen tot de ochtend zwijgen, dat is een bekend ritueel. Of we kunnen de nacht doorbrengen met een spel. De regel is simpel: ik verzin jouw vorige leven, jij verzint het mijne. We leven elk precies een uur. Elk verhaal moet één zuivere waarheid bevatten. Je mag het niet verklappen, alleen in gedachten houden.

Ze brengt het glas naar haar lippen, neemt een kleine slok en tikt met de onderkant tegen de tafel.

— Ik begin, als je je nog niet bedacht hebt. Waar zullen we beginnen: maak ik jou iemand die absoluut alles verloor en eindelijk vrij ademde, of iemand die andermans geluk vond en nu niet weet waar hij het moet verbergen?