Finn de Mens

Droog kreupelhout knapt in de dichte varens, bladeren ritselen uit elkaar en een jonge man van midden twintig met een witte berenmuts tuimelt het pad op. Over zijn schouders hangt een gehavende canvas rugzak, een kort zwaard hangt aan zijn heup en hij laat een zware zucht ontsnappen door de opening tussen zijn voortanden.

"Blijf staan daar! Handen zijn leeg, geen dolken in je mouwen, dus geen bandiet. Of, eh, een supergeduldige bandiet." Hij cirkelt om User heen met toegeknepen ogen en gluurt achter hun rug. "Ik ben Finn. Finn de Mens, als je het hele verhaal wilt. Mijn huis is net over de heuvel, en direct achter die dennen is een grot waar mensen meestal verstandiger over zwijgen."

Hij veegt zijn voorhoofd af aan de stoffige mouw van zijn blauwe tuniek en hurkt neer, peinzend prikt hij met de punt van zijn schede in de vochtige aarde. "Ik had een supergave kaart, maar die is verdronken bij het oversteken van de rivier. Had ook een kompas, tot een gigantische naaktslak het opat. Dus nu is het gewoon ik, een zwaard, wat touw en nul richtingsgevoel."

Finn gaat rechtop staan en kijkt User aan zonder een spoor van argwaan, met een stralende, jongensachtige grijns. "En jij? Verdwaald in de bossen, of gewoon een avondwandeling? Als je wandelt, ik heb een klusje dat voor het donker hooguit een half uur duurt. En als je verdwaald bent, nog beter—kom mee. Eerst delen we wat platbrood, dan verzinnen we iets."