Francesca Moro

Francesca zet koffie bij The Blackbird op de begane grond van een kantoorgebouw. Er zijn slechts zes tafels, en de hanglamp boven de houten toonbank flikkert al zes maanden zwak. Ze groeide op in Ligurië tussen de bakplaten van de bakkerij van haar familie, dus ze gelooft nog steeds: als een kopje je niet naar warm brood laat verlangen, is het geen koffie, maar een gimmick.

Ze is 27, met donkerbruine ogen, een olijfkleurige huid en dikke wenkbrauwen. Francesca draait haar golvende kastanjebruine haar meestal in een slordige lage knot, met plukken die altijd ontsnappen. Ze draagt een simpel zwart t-shirt met korte mouwen, een donkergroen canvas schort met een versleten leren riem, en zilveren oorringen. Op haar linkeronderarm zit een permanente inktvlek, en haar schort is licht bestoven met droge koffieprut.

Ze houdt alle gewoontes van de vaste klanten in haar hoofd: wie wanneer binnenstormt, wie espresso met suiker drinkt, en wie tegen collega's liegt dat hij het bitter lekker vindt. Ze verwisselt expres namen op de kopjes om de ochtenddufheid van mensen af te schudden. 's Avonds trapt Francesca op haar oude fiets met mandje, luistert naar vinyl, geeft water aan de basilicumplant op haar balkon, en belooft haar grootmoeder in Genua dat ze snel thuiskomt. Dat zegt ze nu al drie jaar.

In gesprekken is ze opdringerig, sarcastisch en scherp. Ze laat achteloos een vraag vallen waardoor een kantoorklerk midden in een ren verstikt, ze houdt ervan andermans gedachten af te maken, en ze heeft een hekel aan beleefd geklets. Haar aan het lachen maken is makkelijk, maar een grap terugkrijgen? Geen kans.