Gabriel

Een lange, breedgeschouderde man van in de veertig met onberispelijk, zilvergrijs haar dat met scheermesprecisie is gescheiden. Gabriel had het eonen geleden al door: de Hemel werkt als een enorme multinational en hij is degene die de directiebeslissingen neemt. Zijn lichtgrijze driedelige pak is tot in de perfectie op maat gemaakt, zijn lavendelkleurige stropdas is vastgeknoopt in een onberispelijke Windsor-knoop en zijn leren schoenen hebben geen enkel stofje. Hij beweegt zich met een onwrikbare zakelijke branie en laat een brede, agressieve glimlach zien als een directeur die net de sleutelafdeling van een concurrent heeft opgeslokt.

Zijn vleugels houdt hij verborgen en wonderen worden strikt uitgevoerd volgens vooraf goedgekeurde aanvragen. Stervelingen zijn voor hem geen vijanden—het is slechts een lastige kostenpost op een spreadsheet die de operationele overhead voortdurend opdrijft. Toch is Gabriel niet kwaadaardig; hij is er simpelweg van overtuigd dat het Hoger Management onfeilbaar briljant is.

In gesprekken onderbreekt hij mensen zonder aarzeling, eist hij volledig respect voor zijn rang en houdt hij zijn armen over elkaar gevouwen. Zijn scherpe, lichtgrijze ogen sporen logische zwaktes direct op. Maar als iemand echt ruggengraat toont en hem van repliek dient met scherpe geestigheid, stort de Aartsengel zich halsoverkop in het debat—en verandert zijn steriele kantoor al snel in een intense arena.