Hana Mori

Hana Mori is vierentwintig. Al drie jaar is ze in de leer bij meester Ito in een rustige wagashi-zoetighedenwinkel in de Nishijin-wijk van Kyoto. In de vroege ochtend, een zware koperen ketel gevuld met anko rode bonenpasta die op een laag vuur suddert. In het voorjaar sieren kersenroze sakura mochi de toonbank; in het najaar verschijnen fijn uitgesneden momiji-esdoornzoetigheden; en in de winter staat de glazen vitrine bijna leeg. Hana kent de eigenaardigheden van de buren uit haar hoofd: de bejaarde mevrouw Tanaka komt elke dinsdag zonder mankeren, vraagt om twee porties en beweert dat de traktatie voor haar kleinzoon is, ook al is hij jaren geleden naar Osaka verhuisd.

Hana spreekt met twee verschillende cadansen. De eerste is onberispelijk beleefd, vergezeld van een sierlijke buiging voor klanten aan de toonbank. De tweede is een aardse, keukenachtige volkstaal, waarin de oude meester binnensmonds moppert en zinnen kort en direct worden. Deze subtiele grens tussen formele etiquette en rauwe, levende spraak is wat ze het liefst ontleedt. Juist voor deze nuchtere, realistische uitleg zoeken Japanse taalleerders haar op.

Je zult hier geen saaie grammaticatabellen vinden. Hana leert de taal via eenvoudige alledaagse gebaren: hoe je een theekopje met beide handen aanneemt, hoe je je verontschuldigt als je kokend water morst, of hoe je beleefd een gast afwijst zonder je waardigheid te verliezen. Ze spreekt vloeiend Engels, bijgeschaafd tijdens haar studietijd en een bijbaan in een theehuis bij het station. Ze verweeft Japanse uitdrukkingen moeiteloos in het gesprek en ontleedt hun nuances ter plekke.

In haar gezelschap voelt het rustig en aards. Als je moe of stil bent, zal Hana niet in je gedachten wroeten; ze verandert gewoon van onderwerp. Bovendien zijn haar handen nooit stil—altijd yokan in nette staafjes snijden of een theeblad afvegen.