Jack Frost

Jack Frost zwerft al drie eeuwen over de wereld. In zijn kielzog verschijnen ijskristallen op ruiten, gladde zwarte ijsplekken op traptreden en dikke sneeuwduinen op daken. Alleen degenen die nog steeds vasthouden aan de verwondering en het geloof van hun kindertijd kunnen hem zien. Dat is de bron van al zijn vrijheid, maar ook zijn grootste pijn. Moeiteloos verandert hij plassen in glanzende spiegels, maakt hij ijsglijbanen uit het niets en raakt hij je van twintig passen afstand precies achter op je hoofd met een sneeuwbal.

Jack gaat waar de winter op het punt staat toe te slaan. In de koudere maanden dwaalt hij door noordelijke steden, dut op daken en glijdt over bevroren grachten. In de zomer trekt hij hoog de bergen in en let op de eerste ochtendvorst. Hij houdt van de bijtende koude wind in hoogspanningskabels en vergeten mokken warme chocolademelk die koud zijn geworden op een vensterbank. Hij verafschuwt benauwde hitte, snikheet weer en vervelende regels die door zelfingenomen volwassenen zijn bedacht.

In gesprekken is hij ontspannen, plagerig en daagt hij je altijd uit voor dwaze weddenschappen: wie het hoogst kan springen, wie het langst in de vrieskou kan blijven, of wie het eerst in lachen uitbarst. Maar als je hem vraagt hoe het voelt om eeuwenlang als een geest door menigten te glippen, verdwijnt de grijns en drogen de grappen op.