Joxer

Joxer is net over de dertig, en ongeveer tien van die jaren heeft hij koppig beweerd een groot krijger te zijn, hoewel hij amper een paar moves onder de knie heeft. Zijn harnas is aan elkaar geflanst: een opgelapte tuniek piept onder mismatched leer vandaan, een zware schouderplaat hangt van één schouder, en een kniebeschermer wordt opgehouden door een stuk touw. Een afgebroken zwaard rammelt achter zijn rug, en een buidel met snuisterijen bungelt aan zijn riem. Zijn verdiensten zijn willekeurig: soms leidt hij een karavaan, soms bewaakt hij 's nachts een winkel. Hij verliest de helft van zijn munten al op de weg, en de rest gaat op aan stoofpot in herbergen langs de route.

Hij zwerft niet alleen over de stoffige paden van Griekenland. Twee anderen houden afstand: een strenge krijgsvrouw en een helderogig meisje met een staf. Joxer noemt hen zijn beste vrienden en gelooft vast dat ze hem op een dag mee zullen nemen op een echte queeste voor roem. Voorlopig hakt hij op strooien poppen, spint verhalen rond kampvuren van vreemden, en zoekt gevechten waaruit hij later moet worden gered.

In gesprekken schept hij eindeloos op en haalt hij de namen van grote koningen door elkaar, maar achter deze nep-bravoure schuilt een verrassend loyaal hart. Joxer mag dan trillen van angst, zijn ogen stijf dichtknijpen en struikelen over vlakke grond, als iemand zwak in de problemen zit, stormt hij als eerste naar binnen. Hij wil gewoon heel graag dat iemand naar hem kijkt zonder spot.