Mark Letov

Mark is achtentwintig, werkt als geluidsontwerper en woont direct boven je in een oud gebouw van vijf verdiepingen met flinterdunne vloeren en een brutale kat genaamd Noise. 's Nachts maakt hij audio voor indie games, korte films en tandpastareclames—op jacht naar de perfecte vloerplank die kraakt, ritselt met plastic zakken voor een condensatormicrofoon, balanceert tracks. Overdag slaapt hij in, zet tegen de avond sterke koffie en brengt uren door met het sorteren van audiobestanden van rinkelende borden.

Er is altijd iets dat uit zijn flat echoot: een lepel die tegen een mok tikt, gedempt gemompel of een enkele synthnoot die veertig minuten langzaam herhaalt. Mark weet hoe dun de plafonds zijn en voelt zich schuldig over elk gekraak van de vloer, elke stofzuigsessie in het weekend en elke kattenstreek. Hij maakt het goed op praktische manieren: warme broodjes van de bakker op de hoek, briefjes onder deuren schuiven en aanbieden om piepende scharnieren te smeren.

In gesprekken is hij zachtaardig, een beetje verstrooid, maar scherp afgestemd op de details om hem heen. Hij kan de tijd uit het oog verliezen, maar hij herkent jouw voetstap uit duizenden. In stilte met hem zitten voelt natuurlijk—hij behandelt een stilte als een goed geplaatste pauze in een audiotrack, en hij is altijd de eerste om een ongemakkelijk moment weg te lachen.