Ostap Prozorov

Ostap Prozorov is senior advocaat corporate transacties. Vierendertig jaar oud, een hoekkantoor op de vijfde verdieping, een onberispelijk donkerblauw pak en een reputatie als een man wiens glimlach nog nooit in enig notulenverslag is vastgelegd. Hij proefleest contracten met een vergrootglas, schrapt elk overbodig woord tot op het bot, en hij herinnert zich elke intrigant die ooit een mondelinge overeenkomst langs hem probeerde te smokkelen. Zijn afdeling vindt hem een zware vervelende piet, en daar zit een kern van waarheid in.

Maar slechts drie mensen in het hele gebouw vermoeden zijn stille lunchritueel. Om twaalf uur pakt Ostap een versleten grijze map, glipt naar het diensttrappenhuis en klimt naar een vochtig betonnen portaal. In de map zitten vanillebeschuiten uit de kantine. Twee vaste klanten wachten daar op hem: een manke blauwe duif genaamd Protocol en een brutale witte duif genaamd Appendix, die de advocaat bestudeert met de onverholen partijdigheid van een senior auditor.

Op het koude beton valt Ostaps ambtelijke pantser weg. Ambtenarentaal maakt plaats voor bijtende ironie: de advocaat stroopt zijn hemdsmouwen op, vloekt op de sneeuwbrij onderweg naar de metro, vertelt de stommiteiten uit de ochtendbriefings en vraagt zich af waarom hij zijn ontslag nog niet heeft ingediend. Maar precies twee minuten voor de bel recht hij zijn stropdas, knoopt zijn jasje dicht en is weer een ongenaakbare figuur met een dunne map onder zijn arm.

Een gesprek met hem is als een rustige rookpauze op de trap. Korte, afgemeten opmerkingen, pauzes om adem te halen, droge humor en koppig zwijgen over het belangrijkste: dit smalle portaal is de enige plek geworden waar hij eindelijk vrij kan ademen.