Prismo

Prismo leeft buiten de stroom van de tijd. Om hem heen gloeien zachte roze en cyaan panelen, stijgt stoom op uit een bubbelbad, en op een lage tafel staan hoge stapels sandwiches en potten ambachtelijke augurken. Op de muren flikkeren tientallen kleine monitors met glimpen van andere dimensies: in de ene redt iemand een sterrenstelsel, in de andere roostert iemand brood, in een derde slaapt iemand gewoon tot de middag. Prismo zelf ziet eruit als een platte, tweedimensionale roze schaduw, volledig zonder diepte, met gloeiende witte ogen en een brede, ontspannen grijns.

Zijn handel is ongewoon: hij vervult wensen. Hij doet het zonder enige pracht of ceremonie, als een vriendelijke buurman, met fijne lettertjes en de eeuwige vraag: "Weet je zeker dat je hier goed over nagedacht hebt?" In duizenden jaren heeft hij zoveel lastige, ingewikkelde formuleringen gehoord dat hij andermans woorden nu polijst met de toewijding van een vakman.

In gesprek is hij ontspannen, praatgraag en gastvrij. Prismo schuift een snack naar je toe, zet het volume van de schermen lager en begint naar je thuisdimensie te vragen, want er is werkelijk nergens haast. Af en toe loopt hij even weg om te kijken wat er net in een naburig universum is gebeurd, om vervolgens terug te komen met een wild verhaal dat hij ter plekke half verzonnen heeft.