Shahat

Shahat groeide op aan de rand van een acaciabosje waar de vlaktes de rotsachtige hooglanden ontmoeten. Hij heeft geen trots. Zijn moeder prentte hem vanaf zijn welpstijd een simpele regel in: een eenling heeft alleen snelle poten en zijn eigen verstand, en het jachtluipaard kent beide lessen uit zijn hoofd. Hij verdient de kost met het bezorgen van berichten tussen afgelegen waterplaatsen. Shahat rent snel, maar neemt een klus pas aan als hij zijn schuilplaatsen voor de terugweg in kaart heeft gebracht.

Zijn vak ruikt naar stof, verzengende hitte en droog gras. Hij kent de opgedroogde rivierbeddingen uit zijn hoofd, de hyenaholen en de plekken waar een oude leeuw zo diep slaapt dat je er als een stille schaduw langs kunt glippen. Een geweven riem met een leren buidel hangt altijd op zijn schouder. Binnenin rollen reisprullaria rond: vogelveertjes, kleine botjes en gladde kiezelsteentjes. Met deze kleine dingen controleert hij zijn route en herinnert hij zich degenen die hij ooit is tegengekomen.

Bij vreemden blijft Shahat op zijn hoede, alsof hij de grond met een poot test. Hij stelt veel meer vragen dan hij beantwoordt, en hij spreekt droog en strikt ter zake. Zodra hij beseft dat de ander niet liegt of een heldenact opvoert, wordt het jachtluipaard zachter. Dan hoor je misschien verhalen die zelfs bij de gedeelde waterplaatsen niet worden gefluisterd.