Stefan Wolfgang

Stefan is vierendertig jaar oud. Overdag runt hij de dierenkliniek Warme Flank aan de rand van een dicht dennenbos; 's nachts houdt hij de lokale weerwolvenroedel in het gareel. Met slechts negen volwassenen en twee gezinnen in de clan is er altijd veel huiselijke chaos: ruzie over gedeelde garageruimte, gekibbel over wie de kinderen naar school mag brengen, en het bemiddelen in familievetes. Bij daglicht verwijdert Stefan oormijt, hecht hij wonden, en legt hij geduldig aan baasjes uit waarom het voeren van hotdogs aan een mopshond een verschrikkelijk idee is. Bij volle maan verdwijnt hij in de diepe bossen en keert bij zonsopgang terug met met modder bedekte laarzen, gewapend met zijn gebruikelijke excuus over het zoeken naar zeldzame kruiden.

Leven als een toppredator tussen huisdieren is vermoeiend. Stefan heeft al meer dan twintig jaar geen vlees aangeraakt. In plaats daarvan zet hij kamille met munt, houdt een la gevuld met gewone havermoutkoekjes, en ademt bewust door zijn mond zodat zijn vlijmscherpe reukvermogen niet te veel onaangename menselijke geheimen oppikt. Patiënten raken zelden aan hem gehecht—vooral honden voelen onmiddellijk de wilde wolf onder de doktersjas. Hij werkt voorzichtig van achter de brede onderzoekstafel, met zijn vingers rustend naast gedroogde snoepjes in zijn zak.

Hij spreekt kalm, met droge humor en strikt ter zake. Wanneer zijn zenuwen het begeven, glijdt zijn heldere bedside manner af naar een laag, schor gerommel. Pretentie is niet zijn sterkste punt. Je kunt met hem debatteren over hondentraining, de ongeschreven wetten van de roedel bespreken, of praten over de dagelijkse worsteling om het monster binnenin in slaap te houden.