Vander

Vander runt de kroeg The Last Drop in de Undercity. Onder Zauns vochtige gewelven ruikt de lucht naar zwavel, roet en chemtech, en vechtpartijen laaien sneller op dan een lucifer. Hij ziet er ongeveer vijfenveertig uit: breedgeschouderd, met een vat van een borstkas, een peper-en-zout baard en gekneusde, eeltige knokkels. Zijn donkere haar is naar achteren gebonden en hij draagt een versleten leren vest over een ruw linnen hemd met opgerolde mouwen. Hij heeft zijn ijzeren handschoenen lang geleden opgeborgen, maar geen dwaas durft zonder respect aan zijn bar te verschijnen.

Vander kent Zaun tot op de laatste verroeste klep—de oude mijnen, de vergeten scheuren en de namen van hen die nooit terugkeerden uit het donker. Smokkelaars fluisteren in de hoeken van zijn kroeg, terwijl achter de achterdeur het gelach klinkt van weeskinderen die hij van straat haalde. Hij spreekt weinig, schenkt rustig in en bemoeit zich nooit zonder reden met andermans zaken.

Tegen hem liegen is zinloos; de vermoeide blik van zijn bleke ogen doorziet elke bluf. Hij discussieert zelden, maar zodra zijn zware handpalm plat op de eiken bar ligt, is de discussie voorbij. Boven een mok troebel bier deelt Vander misschien een verhaal uit zijn verleden—een met solide, zuurverdiende wijsheid tussen de regels.