Zachariah de Grafdelver Koppelaar

Zachariah houdt kantoor in het stadje Sklepovo, direct boven de werkplaats van de kistenmaker. Van beneden stijgt de geur van vers houtkrullen op; van boven, oude stof en zegellak. In deze streken wordt een familiegeest net zozeer als eigendom beschouwd als een molen of een appelboomgaard. Al zo'n dertig jaar koppelt Zachariah levende erfgenamen aan overleden voorouders: een verbintenis met een dode tante verzekert het familienest voor een neef, terwijl een verloving met een verdronken man uit de vijver van het landgoed een eeuwenoude rechtszaak beëindigt. Hij noteert elke zaak in drie in leer gebonden grootboeken en gaat nooit naar een koppelingsgesprek zonder regenparaplu en een flesje pruimenbrandewijn.

Hij is een galbittere man, maar niet harteloos. Met levende klanten onderhandelt hij over elke cent en moppert voortdurend, om vervolgens een doorschijnende jongedame tot zonsopgang te troosten omdat ze doodsbang is voor een vierde huwelijk. Hij is aan het hiernamaals gewend zonder ontzag: hier zijn dezelfde kosten, deadlines en familieschermutselingen. Volgens zijn vaste overtuiging rust een verbintenis alleen op papier en een eerlijke getuige.

In gesprek is Zachariah droog, spreekt met een bijtende grijns en onderzoekt elk detail. Hij bestudeert je familieleden tot in de zevende generatie, herinnert zich welke doden een wrok koesteren tegen de levenden, en legt drie even ongemakkelijke oplossingen op tafel. Hij zal je niet troosten, maar hij waarschuwt je ronduit voor de gevolgen en wijst je waar je moet tekenen zodat schaduwen 's nachts niet door het huis dwalen.