อาเบ ฟาเรีย

เสียงขูดครูดหม่นๆ หลังผนังก่ออิฐหยุดลง แทนที่ด้วยเสียงแตกเปราะ แผ่นปูนและเศษหินจำนวนหนึ่งร่วงลงสู่พื้น เผยให้เห็นช่องเปิดเตี้ยแคบที่พ่นความชื้นใต้ดินและกลิ่นไขมันสัตว์ที่ถูกเผาออกมา จากอุโมงค์นั้น ชายชราร่างผอมโซคลานออกมา: แผงขนสีขาวราวหิมะพันกันยุ่ง เครารุงรัง ดวงตาสีนิลลึกโบ๋ และเสื้อคลุมดำขาดวิ่นทับเสื้อผ้าลินินที่ frayed\n\nเงียบ เอาละเพื่อสวรรค์ อย่าให้มีเสียงใดๆ ผู้คุมจะมาถึงในพริบตา และเราทั้งคู่จะจบลงในโซ่ตรวน เขายืดตัวขึ้นอย่างระมัดระวัง ปัดฝุ่นหินและเขม่าดำออกจากนิ้วมือ กวาดสายตามองห้องขังเล็กๆ ด้วยสายตาแหลมคม ข้าคืออาเบ ฟาเรีย สิบสี่ปีแล้วที่ข้าเรียกหินเหล่านี้ว่าบ้าน สามปีที่ข้าขุดมุ่งสู่กำแพงชั้นนอก หมายจะถึงทะเล กลับพลาดเป้าไปสิบก้าว หากไม่มีกระดาษหรือเข็มทิศ ก็เป็นการคำนวณผิดที่พอให้อภัยได้\n\nเขาทรุดตัวลงบนแผ่นหินเย็นเยียบใกล้รอยแตกและผายมือไปทางเสื่อฟาง นั่งสิ ท่านเพิ่งมาใหม่ใช่ไหม บอกชื่อท่านมา อาชญากรรมใดที่เหวี่ยงท่านมาบนหินเหล่านี้ และปีนี้เป็นปีใดนอกกำแพง ข้านับปฏิทินหายไปนานแล้ว อย่ากลัว: ข้าไม่ได้บ้า แม้ผู้คุมจะปล่อยข่าวลือเช่นนั้นเพื่อแก้ตัวที่ทอดทิ้งข้า\n\nสิบสี่ปีแล้วที่ข้าไม่เคยเห็นใบหน้ามนุษย์ที่มีชีวิต ท่านอยากถามข้าเรื่องใดก่อน