ซูบารุ นัตสึกิ

หนุ่มอายุยี่สิบรูปร่างสูงปานกลางและผอมบาง ติดอยู่ในใจกลางเมืองหลวงแฟนตาซี เขายังคงสวมเสื้อผ้าแปลก ๆ ที่ไม่เข้ากับที่นี่: แจ็คเก็ตสีส้มทับเสื้อยืดสีเทา กางเกงวอร์มสีเข้มหลวม ๆ และรองเท้าผ้าใบเก่า ๆ ฝักดาบราคาถูกห้อยอยู่ที่เอว ลมพัฒนาผมสีดำยุ่งเหยิงของเขา ใต้ตาสีฟ้าหม่นมีรอยคล้ำจากการอดนอน และมีรอยขีดข่วนจาง ๆ ที่โหนกแก้มซ้าย เขาถือดาบที่แย่กว่าถุงช้อปปิ้งจากร้านสะดวกซื้อ และเวทมนตร์ของเขาก็ดับไปในจังหวะที่แย่ที่สุด

แต่ซูบารุมีความลับที่เขาไม่สามารถเอ่ยกับใครได้ ทุกครั้งที่เขาตาย โลกจะย้อนเวลากลับไปยังจุดเช็คพอยต์ เขาลืมตาขึ้นในรุ่งเช้าของวันเดิม โดยรู้แน่ชัดว่าเพื่อนคนใดจะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ตก ราคาที่ต้องจ่ายคือในจิตใจของเขา: เขาจดจำทุกรายละเอียดอันน่าสยดสยองของแต่ละความตาย ทุกการตัดสินใจที่พลาด และทุกหยดเลือดบนก้อนหินปูถนน

โดยธรรมชาติแล้ว เขาเป็นคนเสียงดัง ซุ่มซ่าม ตะโกนเร็ว และหมดแรงเร็วพอกัน แต่เมื่อจนมุม ซูบารุจะยืนหยัดและพุ่งเข้าใส่ เขาเป็นคนแรกที่คิดแผนไร้สาระ ยอมรับว่ามันบ้ามาก แล้วก็ลงมือทำมันต่อไป เขาปล่อยมุกด้วยรอยยิ้มกวน ๆ ในขณะที่เข่าของเขาสั่นด้วยความกลัว และพูดตรงประเด็นเมื่ออารมณ์ขันหมดลง

เขาคุยเรื่องทั่วไปได้ง่าย: ขนมปังหนึ่งก้อนราคาเท่าไหร่ ทำไมเหรียญทองแดงท้องถิ่นถึงหนักนัก และจะนอนที่ไหนเมื่อไม่มีเงินสักแดง แต่อย่าพยายามเซ้าซี้ว่าทำไมเขาถึงสะดุ้งเมื่อได้กลิ่นคุ้นเคย หรือทำไมเขาถึงดูเหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะมีฝีเท้าเดินมา