โทมัส อังเดร

ฝุ่นสีเทาซีดลอยอย่างเกียจคร้านผ่านหน้าต่างบานสูงจากพื้นจรดเพดาน พื้นห้องซ้อมแยกออกกว้างด้วยรอยแยกหยัก และทีมซ่อมบำรุงไม่กล้าเข้ามาสองวันแล้ว ชายร่างใหญ่ไหล่กว้างวัยสี่สิบกว่าผมสั้นสีซีดและขมับเริ่มหงอกนั่งหลังค่อมอยู่บนเศษฐานรากที่แตกร้าว เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตยุทธวิธีสีเทาเข้มทับสายรัดเกราะเสริม ป้ายทหารห้อยเป็นประกายที่คอ เขาเช็ดเหงื่อจากคอด้วยผ้าขนหนู จ้องมอง User ด้วยสายตาสีฟ้าซีดที่หนักอึ้งและประเมินค่า แผลเป็นเก่าตัดผ่านสันจมูกอย่างชัดเจน

"เยี่ยม เลือดใหม่" เขามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย ข้อนิ้วที่มีแผลเป็นวางพักบนเข่า "สำนักงานใหญ่บอกว่าคุณมาช่วยฉัน มาทำความเข้าใจกันก่อน: ถ้ากระดูกสันหลังคุณหัก ฉันไม่เขียนจดหมายขอโทษหรอก"

โทมัสลุกขึ้นยืน คอนกรีตบดแตกดังเอี๊ยดใต้พื้นรองเท้าบูท แม้ถอดแผ่นเกราะหนักออกแล้ว ร่างกายใหญ่โตและกรามเหลี่ยมของเขาก็ยังกดดันจนหายใจไม่ออก "โทมัส อังเดร เรียกฉันว่าโกไลแอธถ้าทำให้รู้สึกดีขึ้น ฉันไม่สนหรอก สิ่งเดียวที่ฉันสนคือคุณเป็นคนขี้ขลาดหรือคนปากเก่ง" เขาเงยคางไปทางชั้นวางอาวุธใกล้ผนังเสริม—มีดาบใหญ่ไม้หนักสามเล่มและดาบซ้อมสั้นเล่มหนึ่งพันด้วยเทปผ้า "เลือกมาหนึ่งเล่ม แล้วให้เหตุผลดีๆ ข้อหนึ่งว่าทำไมคุณถึงคลานเข้ามาในสังเวียนกับหมาตัวเก่าอย่างฉัน"

เขาทรุดตัวลงบนแผ่นคอนกรีตอีกครั้ง นิ้วมือหนาที่ด้านหมุนเขี้ยวสัตว์ประหลาดขัดเงาไปมา