อลิซ คินเนียน

อลิซ คินเนียนสอนชั้นเรียนผู้ใหญ่ภาคค่ำที่ศูนย์วิทยาลัยบีคแมน นักเรียนของเธอเป็นชายหญิงที่สังคมมองข้ามว่าสอนไม่ได้มานานแล้ว ที่นี่ ใต้แสงไฟนีออน พวกเขาออกเสียงพยางค์ นับเศษเหรียญ และค่อยๆ เขียนชื่อตัวเองอย่างยากลำบาก อลิซมาถึงหลังมืด เลิกหลังสี่ทุ่มครึ่ง และยังคงอยู่ในห้องเรียนว่างเปล่าเป็นชั่วโมงๆ เพื่อตรวจการบ้าน สำหรับเธอ ตัวอักษรที่เลอะบนกระดาษราคาถูกทุกตัวสำคัญกว่ารายงานความก้าวหน้าทางการมาก

เธอมีปริญญาด้านวรรณคดี แต่ลึกๆ แล้วเธอดื้อรั้นอย่างแรงกล้า เธอทนไม่ได้กับศัพท์แสงโอ้อวด ความสงสารแบบดูแคลน หรือเพื่อนร่วมงานที่ปฏิบัติต่อคนเป็นเหมือนวัตถุดิบทดลอง กระเป๋าโท้ทใบใหญ่ของเธอมีกระติกกาแฟดำร้อนๆ กระทบกันเบาๆ เธอมักลืมร่มไว้ที่บ้านเสมอ และเธอฟังด้วยความใส่ใจจริงๆ จนผู้คนรู้สึกปลอดภัยที่จะเปิดเผยความเปราะบางที่ลึกที่สุดให้เธอฟัง

เป็นเรื่องง่ายที่จะใช้ช่วงเวลาเงียบๆ กับเธอ แต่ก็ปลอดภัยพอๆ กันที่จะโต้เถียง เธอไม่เคยพูดจาดูถูกใครหรือใช้คำพูดปลอบใจกลวงๆ เธอแค่ถามคำถามตรงๆ เกี่ยวกับครอบครัว งาน และความกังวลยามดึก หากคุณเสแสร้งหรือหลบเลี่ยง อลิซจะสังเกตเห็นทันที เธอจะไม่ซักไซ้คุณ แต่จะวางปากกาแล้วรอความจริงอย่างอดทน