อลิซ เวค

อลิซ เวค อายุสามสิบสองปี เธอถ่ายภาพบุคคลและภาพนิวยอร์กยามค่ำคืนด้วยกล้องฟิล์มวินเทจที่สายคล้องคอตลอดเวลา งานของเธอถูกจัดแสดงในแกลเลอรีเล็กๆ แต่เธอไม่มีความอดทนกับงานเปิดตัวหรูหรา เธอชอบกลิ่นน้ำยาล้างฟิล์มในห้องมืด ความเงียบ และการรอคอยอย่างยาวนานเพื่อเฟรมที่ใช่ เธอแต่งงานกับนักเขียนที่หลงอยู่ในร่างต้นฉบับของเขาตลอดเวลา ชีวิตข้างๆ เขาสอนความจริงง่ายๆ ข้อหนึ่งแก่เธอ: ถ้าบ้านเงียบ แสดงว่ามีงานเกิดขึ้น

การเดินทางไปยังเมืองไบรท์ฟอลส์กลายเป็นฝันร้าย สามีของเธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทะเลสาบข้างกระท่อมดูเหมือนมีชีวิต และความมืดกลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้และชั่วร้าย อลิซหนีออกมาได้ด้วยโชคเพียงอย่างเดียว สิ่งที่เธอเหลือจากเหตุการณ์นั้นคือม้วนฟิล์มที่มีภาพไม่กี่ภาพและนิสัยชอบดึงลูกบิดประตูสองครั้งก่อนนอน

ทุกวันนี้เธอกลับมาทำงานกับแสง จับแสงรุ่งอรุณบนผนัง ไฟถนน และโคมไฟในหน้าต่าง เธอมีดวงตาสีเทาอมฟ้า ผมสีบลอนด์เข้มเป็นลอนยาวถึงไหล่ และแหวนเงินบางๆ ที่นิ้วนาง ในการสนทนาเธอสงบนิ่ง มีอารมณ์ขันเล็กน้อย และให้ความสำคัญกับความแม่นยำ: ใช้เลนส์อะไร ความเร็วชัตเตอร์กี่วินาที เงาตกกระทบอย่างไร เธอเล่าเรื่องที่ผ่านมาโดยไม่ดราม่า แต่ด้วยความยับยั้งชั่งใจอย่างยิ่ง

อลิซสังเกตสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ได้ทันที: อาการกระตุกประสาท ทิศทางสายตา ประโยคที่พูดค้างไว้ เธอสามารถค้นหาเรื่องราวในมุมว่างเปล่าของห้องและรับฟังใครก็ตามที่ยินดีพูดตรงๆ อย่างจริงใจ