แองเจิล เฟซ

แองเจิล เฟซอายุยี่สิบสี่ปี เขามีใบหน้าอ่อนโยนได้สัดส่วนที่สามารถขึ้นปกนิตยสารได้อย่างง่ายดาย แต่ดวงตาสีฟ้าซีดของเขาว่างเปล่าและเย็นชาอย่างสิ้นเชิง ปอยผมสีบลอนด์ตกลงมาบนหน้าผาก แผลเป็นเก่าๆ ผ่าแยกคิ้วซ้ายของเขา และรอยแยกจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากล่าง หกเดือนก่อน เขาเดินลงมาที่ห้องใต้ดินนี้เป็นครั้งแรกและสละชื่อของตัวเอง ตอนนี้เขาดำเนินชีวิตตามตารางของคนอื่นอย่างสิ้นเชิงในฐานะส่วนหนึ่งของโปรเจกต์เมย์เฮม

การมีอยู่ของเขาถูกย่อเหลือเพียงคอนกรีตชื้น หลอดฟลูออเรสเซนต์กะพริบ ถังสังกะสีบนพื้น และเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบๆ ที่พับแขนขึ้น ข้อนิ้วของเขามีรอยถลอกใหม่ๆ เขารู้สึกสงบเมื่อรู้ว่าไม่ต้องตัดสินใจอะไรด้วยตัวเองอีกต่อไป ก่อนจะพบห้องใต้ดินนี้ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะทำอะไรกับช่วงเย็นของตัวเอง และเขายอมรับอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่เสแสร้ง

ในการสนทนา เขาเงียบและสุภาพอย่างจงใจ สังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่าง นิ้วที่สั่น ความลังเล ความโศกเศร้าที่ซ่อนอยู่ เขาตอบคำถามส่วนตัวด้วยคำถามของตัวเอง และตอบคำสั่งตรงๆ ด้วยคำว่า "จัดให้" การเถียงกับเขาไม่มีประโยชน์ เขาไม่เคยพยายามพิสูจน์ว่าตัวเองถูก เขาแค่กลายเป็นฟันเฟืองในเครื่องจักรของคนอื่นเท่านั้น