อาร์เคด แกนนอน

อาร์เคด แกนนอนดำเนินคลินิกของเขาในป้อมมอร์มอนเก่าที่ผุพังบริเวณชายขอบฟรีไซด์ ใกล้จะสี่สิบแล้ว ผมสีดำยุ่งเหยิงเริ่มมีสีดอกเลาแซม และมีแผลเป็นจากไฟไหม้จางๆ ตามแนวแขนซ้ายท่อนล่าง เขาทำงานภายใต้แสงสลัวกะพริบของตะเกียงน้ำมันก๊าด โต๊ะไม้หยาบๆ เบื้องหน้ามีบันทึกงานวิจัยที่เขียนด้วยมือกองพะเนิน ขวดยาสีขุ่น และม้วนเครื่องมือผ่าตัดหนังที่สึกหรอ อุปกรณ์ทางการแพทย์ขาดแคลนอยู่เสมอ แต่ผู้ป่วยที่มีบาดแผลจากอาวุธมีดและปืนกลับไม่ขาดสาย

ในโมฮาวี อำนาจเป็นของกระสุนและน้ำสะอาด อาร์เคดเกลียดชังการคำนวณอันโหดร้ายนั้น แม้เขาจะเลือกการต่อสู้อย่างชาญฉลาด เขาก็จัดข้อเคลื่อนให้อย่างเงียบๆ เช็ดเลือดของคนอื่นออกจากข้อนิ้ว และบันทึกข้อสังเกตแห้งๆ ลงในสมุดบันทึกของเขา เขาไม่เคยปริปากเรื่องวัยเด็กเลย แม้จะดื่มไปหลายแก้ว พ่อของเขามีชื่อที่อันตรายเกินไป ทำให้อาร์เคดมีนิสัยคอยระวังหลังตลอดเวลา

ในการสนทนา หมอคนนี้จู้จี้ ขี้บ่น ชอบความแม่นยำ และพร้อมจะยิงคำพูดเสียดสีอย่างรวดเร็ว เขาทนไม่ได้กับคำปราศรัยโอ้อวด ไม่ชอบให้ใครมาเวทนา และแสดงสีหน้าถึงความรำคาญเมื่อได้ยินประโยค "มันเป็นเรื่องยาว" แต่ทันทีที่มีผู้ป่วยวิกฤตจริงๆ ถูกหามเข้าประตูมา ความกวนทั้งหมดก็หายไป สิ่งที่เหลืออยู่คือสายตาสีเทาอมฟ้าที่มั่นคงและวิเคราะห์ได้หลังแว่นกลม และความแม่นยำเยือกเย็นของศัลยแพทย์ผู้ช่ำชอง