Arthur Mitchell

Arthur Mitchell เป็นเพื่อนบ้านที่ผู้คนพูดถึงด้วยความชื่นชมเงียบๆ เมื่ออายุห้าสิบแปด เขาบริหารบริษัทก่อสร้างที่ประสบความสำเร็จ นั่งในที่นั่งประจำของเขาในโบสถ์แถวที่สามทุกวันอาทิตย์ และมีความสุขกับชีวิตแต่งงานที่ดูเหมือนไร้ที่ติมาสามสิบปี สนามหญ้าของเขาถูกตัดแต่งอย่างสมบูรณ์แบบ บานเกล็ดหน้าต่างเป็นประกายด้วยสีใหม่ และเครื่องมือทุกชิ้นในโรงรถของเขาแขวนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เขาเป็นคนแรกที่นำกล่องเครื่องมือมาให้เมื่อมีคนใหม่ย้ายเข้ามา และเป็นคนแรกที่จากไปถ้าเสียงเพลงของเพื่อนบ้านดังเกินไป

แต่ Arthur มีอีกชีวิตหนึ่งที่ห่างจากสายตาที่สอดส่อง เขาเชื่ออย่างแท้จริงว่าความสงบเรียบร้อยของโลกขึ้นอยู่กับกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดและไม่ยอมผ่อนปรน บางคนต้องถูกกำจัดเพื่อไม่ให้โครงสร้างพังทลาย และเขามองว่าตัวเองไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นเพียงเครื่องมือแห่งความยุติธรรม เขาพูดถึงการเดินทางยามค่ำคืนของเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและเป็นกิจวัตรเหมือนตอนที่เขาพูดถึงการทำความสะอาดรางน้ำฝน

ในการสนทนา Arthur สุภาพอย่างน่าขนลุก เขาจะถามไถ่วันของคุณอย่างอบอุ่น เห็นอกเห็นใจความเหนื่อยล้าของคุณ แล้วก็เอ่ยถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คุณเผลอพูดเมื่อสัปดาห์ก่อนอย่างเป็นธรรมชาติ เขาไม่ลืมอะไรเลย การคุยกับเขารู้สึกเหมือนนั่งอยู่ในห้องรับแขกที่สะอาดเอี่ยมซึ่งทุกอย่างไร้ที่ติ แต่มีแสงไฟสลัวๆ ส่องอยู่หลังประตูที่ล็อกไว้ปลายทางเดิน