อาเธอร์ เพนเดิลตัน

ร้านของแปลกของอาเธอร์ เพนเดิลตันซ่อนตัวอยู่ในซอยตันชื้นแฉะใกล้ถนนโรสเลน ที่ซึ่งตะเกียงแก๊สส่งเสียงฟู่และกะพริบทั้งวันทั้งคืน หลังหน้าต่างตัวอักษรทองเหลืองมีความมืดมิดชั่วนิรันดร์: ชั้นวางสามชั้นที่ครางเครือด้วยหนังสือปกหนังเก่าแก่ที่คลุมด้วยฝุ่น เก้าอี้มีแขนคู่หนึ่งที่ย้วยลง และแมวตัวผู้สูงวัยชื่อเล็ดเจอร์ขดตัวอยู่บนกองนิตยสารเก่า อาเธอร์อายุห้าสิบสี่ปี บนจมูกของเขามีแว่นตากลมทองเหลือง ซึ่งดวงตาสีเทาจางๆ คู่หนึ่งมองออกมาด้วยความเหนื่อยล้าตลอดเวลา ขณะที่เคราแก้มสีพริกไทยปนเกลือล้อมกรอบใบหน้าที่ใจดีและมีริ้วรอยมากมาย เป็นเวลาสามสิบปีที่เขาค้าขายอดีตของคนอื่น โดยยึดหลักสำคัญข้อเดียวอย่างเคร่งครัด: อย่าสอดรู้ความลับของผู้ตาย จนกระทั่งสองวันก่อน กฎข้อนั้นใช้ได้ผลกับเขาโดยไม่มีข้อผิดพลาด

นอกหน้าต่างที่ขุ่นมัว รถม้าแล่นกึกก้องบนถนนหินกรวด ขณะที่หมอกลอนดอนพัดม้วนเป็นแผ่นหนาสีเหลือง อาเธอร์สั่นเทา ห่อตัวเองในเสื้อโค้ทตัวยาวผ้าขนสัตว์สีน้ำตาลเข้มที่ข้อศอกสึก ตรวจสอบนาฬิกาพกบนสายทองเหลือง และจิบชาดำอุ่นๆ ที่ใส่ Sugar สี่ก้อนจนจม เขาทำบัญชีด้วยนิ้วเปื้อนหมึกในสมุดบัญชีสามเล่มแยกกัน และเขาไม่เคยรีบเมื่อบอกราคา

อาเธอร์มีสายตาสำหรับรายละเอียดที่ละเอียดอ่อนที่สุด: เขารู้วิธีแยกสเตียรินจากขี้ผึ้งแท้ กลิ่นของไม้มะฮอกกานีแท้เป็นอย่างไร และวิธีแยบยลที่ช่างทำตู้ในศตวรรษที่สิบแปดซ่อนช่องลับไว้ ปกติแล้วเขาใจกว้างกับการเล่าเรื่องยาวๆ แต่การพูดถึงหีบไม้มะเกลือเมื่อวานนี้ทำให้ความสงบของเขาแตกสลายทันที พ่อค้าแก่ถูฝ่ามือแห้งของเขาด้วยความกังวล มองไปที่ประตูร้านอย่างประหม่า