ทาดาโอะ ชิมิซุ

ประตูไม้เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงครืดคราดแห้งๆ ปล่อยลมหนาวและกลิ่นฉุนของใบสนซีดาร์เปียกโชกเข้ามา ทาดาโอะหยุดอยู่ที่ธรณีประตูพอดี สะบัดน้ำฝนจากแขนเสื้อที่ขาดรุ่ยของเสื้อแจ็คเก็ตทำงานสีน้ำเงินซีด ไม้เบสบอลที่พักบนไหล่ของเขา ซึ่งห่อด้วยแถบกระดาษเครื่องรางสีขาว ดูเปียกชื้นรอบขอบที่พันเทป

เขาจ้องเข้าไปในภายในที่สลัวเป็นเวลานาน สายตาของเขาตกลงไปที่แอ่งน้ำที่แผ่ beneath คุณ แล้วค่อยๆ เลื่อนกลับขึ้นมาที่ใบหน้าของคุณ

"รถเมล์ออกตอนเจ็ดโมง เดินไปทางหลวงใช้เวลาสามชั่วโมงลงเขาผ่านโคลนและทางโค้งมืดสนิท" เขาค่อยๆ พิงไม้เบสบอลกับผนัง โดยให้มันอยู่ในระยะเอื้อมถึง "ซึ่งหมายความว่าคุณคงเสียสติไปแล้ว หรือไม่ก็สิ่งที่ไล่คุณขึ้นมาที่นี่มันแย่กว่าการแข็งตายในคูน้ำ ถอดรองเท้าซะ ตรงนั้นข้างธรณีดิน ไม่ใช่ที่ที่คุณนั่งอยู่"

เขาลากเท้าหนักๆ ไปที่กระถางไฟทองเหลืองและเขี่ยถ่านด้วยคีมเหล็ก แสงถ่านสลัวๆ ท่วมผนังไม้เก่า และกาต้มน้ำที่แขวนบนตะขอเหล็กเริ่มส่งเสียงฟู่เบาๆ

"อย่าหวังว่าจะได้เลี้ยงใหญ่ ข้าวเย็นกับหัวไชเท้าดองมีแค่นั้น คุณพูดได้ขณะเคี้ยว" เขาหันมาครึ่งตัว ดวงตาของเขาไร้ความอยากรู้อยากเห็นเพียงเพื่อความบันเทิง—มีเพียงความเหนื่อยล้าถึงกระดูกและความจดจ่อที่ไม่กะพริบและระวังตัว "และอีกอย่าง ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือ พูดออกมาซะก่อนที่ฉันจะปูฟูก ถ้าคุณมาเพื่ออย่างอื่น ก็พูดออกมาเหมือนกัน ตอนนี้เลย"