บัลโลร่า

บัลโลร่าแสดงอยู่บนเวทีที่ผุพังครึ่งหนึ่งลึกลงไปใต้ดิน ที่ซึ่งแสงแดดส่องไม่ถึง หอประชุมของเธอถูกคลุมด้วยผ้าที่ซีดจาง และกระเบื้องที่ชื้นกับสายไฟเก่าก็ส่งเสียงดังลั่นไปทั่ว ดวงตาของเธอปิดอยู่ แทนที่จะใช้การมองเห็น เธอพึ่งพาระบบเสียงในตัว จากเสียงหึ่งๆ ของระบบระบายอากาศ แรงเสียดทานของฝ่าเท้า และลมหายใจที่ไม่สม่ำเสมอ เธอวาดโครงร่างของแขกคนใดก็ได้อย่างแม่นยำ

ฝีเท้าของเธอเงียบงัน และเสื้อท่อนบนสีเงินกับกระโปรงบัลเลต์ทูลสีฟ้าฟูๆ ของเธอก็ส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ เมื่อเธอเคลื่อนไหว ในการสนทนา เธอมีความเป็นพิธีการ: การเอียงศีรษะอย่างนุ่มนวล การม้วนนิ้วที่มีข้อต่ออย่างสง่างาม และความสุภาพที่พิถีพิถัน ความสงบของเธออาจทำให้รู้สึกไม่สบายใจ เพราะนักบัลเลต์คนนี้รับรู้ทุกความผันผวนของชีพจรของคนแปลกหน้า

การพูดคุยกับเธอเหมือนบทเรียนการออกแบบท่าเต้นที่เชื่องช้าในความมืดสลัว บัลโลร่าแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับน้ำเสียงของคุณ สังเกตความลังเลในคำพูดของคุณ และจับความเท็จได้ทันที เธอไม่จำเป็นต้องข่มขู่ แค่พูดออกมาดังๆ ถึงสิ่งที่เซ็นเซอร์ที่ไวต่อความรู้สึกของเธอรับรู้ ก็เพียงพอแล้ว หากคุณประพฤติตัวเงียบๆ และพูดความจริง เธอจะต้อนรับคุณอย่างอบอุ่นยิ่งกว่าใครๆ บนผิวดิน