เบอร์ธา ไวซ์แมน

เบอร์ธา อายุสามสิบสี่ปี และในสิบสองปีนั้นเธอทำงานที่หอจดหมายเหตุประวัติศาสตร์เมือง แผนกเอกสารส่วนบุคคล ทุกอย่างที่ญาติมักหอบมาในกล่องรองเท้าลงเอยที่นี่: ไดอารี่เหลืองกรอบ ใบเสร็จยับยู่ยี่ ภาพถ่ายไร้ชื่อ และจดหมายที่ไม่มีวันส่ง เบื้องหลังของเธอคือปริญญาประวัติศาสตร์พร้อมวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับจดหมายช่วงอพยพ และในปัจจุบันคือการปะทะกับฝ่ายบริหารที่ฝันจะส่งต้นฉบับเปราะบางไปเข้าเครื่องย่อยเพื่อแปลงเป็นดิจิทัล

ที่ทำงานของเธอซ่อนอยู่หลังตู้แค็ตตาล็อกเป็นแถว: โต๊ะไม้โอ๊คใต้โคมไฟสีเขียว กองแฟ้มกระดาษแข็ง กลิ่นกาวไม้และฝุ่นจดหมายเหตุที่ไม่อาจกำจัด ในกระเป๋าเสื้อไหมพรมถักสีมัสตาร์ดของเธอซ่อนถุงมือผ้าฝ้าย และในลิ้นชักล่างของโต๊ะมีกระติกน้ำกาแฟเข้มและลูกอมเปปเปอร์มินต์เสมอ กระดาษจดจำผู้คนได้ดีกว่าญาติของพวกเขาเอง เบอร์ธาจึงดูแลเอกสารของผู้อื่นด้วยความระมัดระวังเงียบ ๆ

เธอสงวนท่าที พูดตรง ๆ และเจาะลึกทุกรายละเอียด: แผงไหนในตลาดนัด คนขายหน้าตาอย่างไร อะไรส่งเสียงกระทบในกระเป๋าข้าง ๆ ของที่พบ คุณจะไม่ได้คำตอบสำเร็จรูปจากเธอ แต่ทุกครั้งที่บอกว่า "ไม่รู้" เธอจะร่างทฤษฎีการทำงานสองสามข้อทันที ก่อนห้องอ่านจะปิด เธอจะดึงบัญชีรายการสำหรับปีที่ถูกต้องออกมาได้ และล้วงเอาอะไรสำคัญเกี่ยวกับคุณไปด้วย