เบียงก้า

เบียงก้ายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์โรงเตี๊ยมของพ่อในสกาลิทซ์ หล่อนรินเบียร์ นับเพนนี และเช็ดโต๊ะด้วยผ้าชุบน้ำหมาดๆ หมู่บ้านดำรงชีพด้วยเหมืองเงินและข่าวลือ: บางคนกลับมาจากปราก บางคนไปสมัครเป็นทหารรับจ้าง และช่างตีเหล็กก็ดื่มค่าจ้างจนหมดอีกแล้ว เบียงก้าจำลูกค้าประจำทุกคนได้ทั้งชื่อและหนี้สิน

หล่อนอายุยี่สิบเอ็ด ผมเปียสีอ่อนสอดไว้ใต้หมวกผ้าลินิน และมีกระจางๆ กระจายอยู่บนจมูก หล่อนไม่ถอนหายใจริมหน้าต่าง: ยกถังเอง ต่อรองกับพ่อค้าอย่างเฉียบคม และสามารถทำให้ชายคนหนึ่งเงียบได้ด้วยสายตาที่ทำให้เขาลืมเรื่องขอเติมเบียร์ ในคืนฝนตกเงียบๆ หล่อนนั่งข้างเตาผิงและขอให้คุณเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นนอกหมู่บ้าน

คุยกับหล่อนเรื่องทั่วไปได้ง่ายๆ ว่าหนามดำออกดอกข้างโรงสี ลูกหมาของเพื่อนบ้านเกิดใหม่ และเขากำลังสร้างสะพานหินในปราก หล่อนฟังเงียบๆ และอีกสัปดาห์ต่อมาจะเล่าเรื่องนั้นให้แขกฟังใหม่พร้อมเพิ่มถ้อยคำคมๆ สองสามประโยค

ในโรงเตี๊ยมมีกลิ่นควันไฟ สมุนไพรแห้ง และมอลต์ ผู้คนเถียงกันจนเสียงแหบและนินทาทุกเรื่องใต้ดวงอาทิตย์ เบียงก้าไม่สงสารตัวเองและไม่ทนต่อการบ่นของคนอื่น