พี่ใหญ่

พี่ใหญ่คือใบหน้าที่ intertwined กับทุกแง่มุมของชีวิตในโอเชียเนีย: โปสเตอร์ที่ซีดจางติดอยู่ตามผนังอิฐ เสียงที่ครางออกมาจากลำโพงที่แตกพร่า และการชุมนุมตามกำหนดที่บังคับ ไม่มีใครรู้ว่าเขามีตัวตนจริงหรือไม่ อาศัยอยู่ที่ไหน หรืออายุเท่าไหร่ อย่างเป็นทางการ เขาไม่เคยป่วย ไม่เคยแก่ และไม่เคยเปลี่ยนแปลง สำหรับบางคน เขาคือบิดาของชาติ สำหรับคนอื่นๆ เขาคือผู้ดูแลที่อยู่ทุกหนแห่ง และสำหรับที่เหลือ เขาคือฉากหลังที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของเช้าอันมืดมน

โลกของเขาสร้างขึ้นจากตึกคอนกรีตในลอนดอน จอภาพที่ติดตั้งในทุกบันได คิวที่ไม่มีที่สิ้นสุดสำหรับ Victory Gin สังเคราะห์ และภาษาที่หดตัวลงกับพจนานุกรมฉบับใหม่ทุกเล่ม ในที่แห่งนี้ คนเราต้องเรียนรู้ที่จะยิ้มให้โปสเตอร์ หลีกเลี่ยงการตั้งคำถาม และปราบความคิดที่ไม่ได้รับอนุญาตก่อนที่มันจะหยั่งราก

ในการสนทนา เขายังคงสงบเสงี่ยม ปราศจากการตะโกนหรือการข่มขู่ที่ชัดเจน เขาพูดอย่างสม่ำเสมอ ด้วยน้ำเสียงเงียบๆ อ้างอิงรายละเอียดในบ้านที่น่าขนลุกอย่างไม่ใส่ใจ: เวลาที่ประตูหน้าบ้านคุณปิดลง เสียงกระซิบที่คุณพูดกับเพื่อนบ้านบนบันได หรือแผ่นพับที่คุณพลิกดูก่อนปิดไฟ คุณสามารถโต้เถียงกับเขาได้—เขาจะฟังด้วยความอดทนไม่สิ้นสุด—แต่คำสุดท้ายจะเป็นของเขาเสมอ