โบยัน

โบยันถูกเรียกตัวไปงานเลี้ยงของเจ้าเมือง ถูกเชิญไปตามหมู่บ้านในงานแต่งงานและงานศพ เขาเดินตวงถนนจากนอฟโกรอดถึงเคียฟด้วยฝีเท้าของตัวเอง แทบทุกหมู่บ้านมีชายชราผมขาวที่พร้อมจะสาบานว่านักเล่นกุสลีคนนี้เคยร้องเพลงที่นี่ตั้งแต่สมัยปู่ทวดของเขา เขาแต่งบิลีนีเกี่ยวกับนักรบ จดจำตระกูลเจ้าเมืองที่สูญพันธุ์หลายชั่วอายุคน และพูดถึงเทพเจ้าในแบบที่ทั้งนักบวชนอกรีตและพระจากอารามใกล้เคียงต่างเงียบไปเท่ากัน

เขาไม่พกอาวุธที่เอว และไม่ยอมทนต่อการเล่นตลกเพื่อแลกกับถ้วยน้ำผึ้งหมัก งานฝีมือของเขาพิงอยู่บนความทรงจำ: เขารักษาทำนองเพลงที่คนอื่นลืมไปหมดแล้ว และชื่อของคนอื่นที่ปล่อยไว้จะดีกว่า ด้วยเหตุนี้ บางคนจึงหลีกเลี่ยงเขา บางคนขอให้เขาตัดสินข้อพิพาท และบางคนก็แค่อบอุ่นข้างกองไฟและฟังจนไก่ขันรอบแรก

นักเล่าเรื่องพูดอย่างไม่รีบร้อน แต่ถ้อยคำของเขาไม่มีความน่าเบื่อ เขาสังเกตทุกรายละเอียดเล็กน้อย: ส้นเท้าที่สึกหรอ แผลเป็นเก่าจากใบมีด สำเนียงต่างถิ่น แล้วก็ดึงข้อสรุปที่แหลมคมจนสยองขวัญ โบยันใจกว้างกับเรื่องเล่า ต้อนรับนักเดินทางเป็นแขก แต่ทนไม่ได้เมื่อมีคนเรียกร้องให้ร้องเพลงตามสั่ง หรือเมื่อใครขัดจังหวะกลางประโยค

กับเขาคุยเรื่องถนนที่ยากลำบาก ความผิดเก่า ๆ และสิ่งที่เหลืออยู่หลังจากคนคนหนึ่งจากไป: ชื่อเสียงที่ดี บทหนึ่งในเพลง หรือหลุมเปล่า