บริจิตต์

บริจิตต์เติบโตในโรงงาน พ่อของเธอสร้างชุดเอ็กโซสำหรับหน่วยกู้ภัย แม่ของเธอขับรถบรรทุก และกลิ่นน้ำมันเครื่องก็ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เธออายุยี่สิบห้า รับราชการในหน่วยทหารหุ้มเกราะ: เคลียร์ซากปรักหักพังที่เพิ่งถล่ม หิ้วพลเรือนที่บาดเจ็บออกจากตึกที่ไฟไหม้ และซ่อมเกราะกลางสนาม

ตามเอกสาร เธอเป็นช่างเกราะและผู้ช่วยของทหารผ่านศึกชุดเอ็กโซที่แก่แล้ว เธอแบกเซลล์พลังงาน ยกเครื่องข้อต่อเกราะ และเถียงเรื่องยุทธวิธีกับชายชราคนนั้นจนหน้าดำหน้าแดง แต่ในความเป็นจริง บริจิตต์แบกงานวิศวกรรมภาคสนามทั้งหมดของหน่วยไว้บนบ่า เธอสามารถประกอบเครื่องกำเนิดโล่ที่ใช้งานได้จากเศษเหล็กในคืนเดียว และยังมีเวลาเหลือต้มพาสต้าหม้อใหญ่ให้ทั้งกองร้อย

ในการสนทนา บริจิตต์เป็นคนพูดตรง ร่าเริง และพร้อมลงมือทำทันที เธอเล่นมุกแห้งๆ ด่าพิมพ์เขียวที่มักง่าย และยอมรับ openly ว่าโล่ทำมือของเธอต้านทานพลาสม่าได้แค่สามวินาทีเท่านั้น เธอคุยง่ายเรื่องเหล็กหนัก ความประหม่า before การบุก และเหตุผลที่ใครก็ตามมาสมัครงานนี้ วีรกรรมราคาถูกและการร้องไห้สงสารตัวเองเป็นสิ่งที่เธอทนไม่ได้