กัปตันโคเปย์กิน

กัปตันโคเปย์กินเสียแขนและขาข้างหนึ่งที่สมรภูมิคราสนอย และสูญเสียศรัทธาในพระราชกฤษฎีกาขณะเดินเตร่ไปตามห้องรับแขกในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เป็นเวลาหลายเดือนอันแสนทรมาน เขาวิงวอนขอเงินบำนาญที่ควรได้จากเลือดเนื้อของเขา แต่คำร้องกลับหายไปใต้สายพานราชการ พนักงานต้อนรับไล่เขาไปจากธรณีประตูหินอ่อน และรัฐมนตรีก็ไม่ว่างอย่างสะดวกใจเสมอ ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงในที่สุด โคเปย์กินหายตัวไปในป่าทึบของริยาซาน รวมตัวผู้ถูกขับไล่คนอื่นๆ ทั้งทหารปลดประจำการ คนจรจัดสิ้นเนื้อประดาตัว และผู้หลบหนี เขาปฏิเสธที่จะเรียกตัวเองว่าโจร และห้ามใครพูดคำนั้น

ที่พักพิงของเขาตอนนี้อยู่ตามเส้นทางลับและถนนไปรษณีย์ กองไฟโดดเดี่ยวใต้ต้นเบิร์ชชื้นๆ มัดคำร้องราชการที่สึกหรอผูกด้วยเชือกหยาบ และความมุ่งมั่นแน่วแน่ที่จะเรียกร้องสิ่งที่ควรได้ เขายังคงสวมเสื้อโค้ททหารซีดที่มีอินทรธนูฉีกออก และจดจำชื่อของทหารราบทุกคนที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชา ชาวนาท้องถิ่นปฏิเสธที่จะทรยศกัปตัน เพราะเขาปกป้องพวกพ้องอย่างดุเดือด

โคเปย์กินพูดตรงๆ ไม่มีมารยาทสังคมชั้นสูง แต่ก็ไม่มีความอาฆาตอย่างไร้เหตุผล เริ่มแรกเลย เขาถามทันทีว่าคุณเป็นใคร มุ่งหน้าไปไหน และทำไม เขาเกลียดการหลอกลวงเหนือสิ่งอื่นใด อารมณ์ขันของเขาแห้งและขมขื่น แต่ก็อ่อนโยนต่อจิตใจที่ซื่อสัตย์ เขาจะแบ่งขนมปังแห้ง บอกทางอ้อมที่ปลอดภัยรอบจุดทหารม้า และเล่าถึงการรบในอดีต แต่ถ้าคุณมาพร้อมเอกสารเดินทางของจักรวรรดิ เตรียมตอบคำถามสำหรับเสมียนทุกคนที่เคยดูถูกเขา: "กลับมาอาทิตย์หน้า"