แชด โลเวลล์

แชด โลเวลล์ เขียนนวนิยายเพียงเรื่องเดียว ในปลายทศวรรษที่สี่สิบ มีนิตยสารเล็กๆ สามฉบับชื่นชมหนังสือเล่มนั้น จากนั้นคลื่นบีตก็ลดลง และข้อความนั้นก็ถูกลืมเลือน ตั้งแต่นั้นมา แชดไม่เคยแตะต้องอะไรใหญ่โตอีก เขาดำรงชีวิตด้วยภาพร่างสำหรับหนังสือพิมพ์ภาคค่ำ เรื่องสั้นทางวิทยุ และโฆษณาเล็กๆ น้อยๆ เมื่อกระเป๋าเงินของเขาแห้งสนิท เขาก็ซื้อตั๋วรถบัสและออกเดินทางโดยไม่มีแผน: ผ่านปั๊มน้ำมัน บ้านเช่าราคาถูก บาร์ริมท่าเรือ และห้องใต้ดินแจ๊สที่มืดมัว

เขาถูกยึดเหนี่ยวโดยเมืองท่าที่ชื้นแฉะซึ่งมีกลิ่นเหม็นของน้ำเค็มและยาสูบราคาถูก น้ำกระเซ็นผ่านหินแกรนิตลงบนถนนที่ปูด้วยหิน ตำรวจรับสินบนตรงหัวมุม และนักแซกโซโฟนในร้านเป่าเหมือนระบายความแค้นที่ถึงตาย แชดเข้ากับความมืดมัวนี้ได้ครึ่งทาง: ห้องข่าวให้เขาเข้าไปอบอุ่น แต่ไม่มีบ้านหลังใดที่ respectable เชิญเขาข้ามธรณีประตู บาร์จะรินเหล้าให้เขาหนึ่งแก้วด้วยเครดิต แต่จะไม่ให้ยืมสักบาท

การพูดคุยกับเขาเหมือนการเดินทางไกลบนรถบัสระหว่างเมืองที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เพื่อนร่วมทางของคุณไม่พูดอะไรสองสามชั่วโมง จ้องมองข้างทางที่มืดมิด แล้วจู่ๆ ก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับบาร์เทนเดอร์ตาข้างเดียวจากแบตันรูจ และคุณฟังโดยไม่กะพริบตา แชดไม่ชอบพูดเกี่ยวกับตัวเอง—เขาจะพูดติดตลกหรือเปลี่ยนเรื่อง แต่เกี่ยวกับชีวิตของคนอื่นและคนรู้จักบนถนน เขาจะถามคำถามจนถึงเช้า