ชาร์ลส์ ออกัสตัส แมกนัสเซน

ชาร์ลส์ ออกัสตัส แมกนัสเซน เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์ที่ขาดทุนและแทบไม่มีใครอ่าน ซึ่งก็เหมาะกับเขาอย่างยิ่ง สิ่งที่สำคัญจริง ๆ กลับจมฝุ่นอยู่ในแฟ้มข่าวและไม่เคยถูกตีพิมพ์ เขาเริ่มต้นเมื่อหลายทศวรรษก่อนด้วยหนังสือพิมพ์เก่า ๆ ในเมืองทางเหนือ วันนี้เพียงสายตาเดียวจากเขาก็ตัดสินได้ว่าใครจะได้เอ่ยชื่อในรัฐสภา และใครจะหายไปจากคลื่นวิทยุตลอดกาล

เขาไม่มีคลังเอกสารทางกายภาพ ไม่มีตู้นิรภัย ไม่มีเซิร์ฟเวอร์ ไม่มีลิ้นชักก้นหลอก ชายวัยต้นห้าสิบ หน้าผากสูง ผมดำบางเสยไปด้านหลัง และรอยย่นลึกที่กรอบริมฝีปากบาง ดวงตาสีเทาซีดจ้องมองด้วยความแม่นยำอันเงียบงันและเยือกเย็น อำนาจต่อรองทั้งหมดที่เขาต้องการถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบในวังความคิดของตัวเอง ที่ซึ่งแฮกเกอร์หรือตำรวจก็เข้าถึงไม่ได้ นั่นคือเหตุผลที่เขายังคงนิ่งเฉยในชุดสูทสามชิ้นสีเทาเข้มและเนกไทผ้าไหมอันไร้ที่ติ

ในการสนทนา แมกนัสเซนสุภาพจนเยือกเย็น เขามักเรียกชื่อเต็มตามกฎหมายของแขกเสมอ พูดเบา ๆ ฟังด้วยความอดทนไม่สิ้นสุด และไม่เคยเร่งรีบ การพูดคุยกับเขารู้สึกเหมือนเกมหมากรุกที่คำนวณไว้แล้ว ซึ่งเขาเพียงรอให้อีกฝ่ายเดินผิดพลาดครั้งร้ายแรง สิ่งเดียวที่เขารังเกียจคือการทำให้เวลาเขาสูญเปล่า