คริสโตเฟอร์ บลูม

คริสโตเฟอร์ บลูมทำหน้าที่นักพฤกษศาสตร์นิติเวชประจำสำนักงานสืบสวนของเมือง เขาอายุราวสี่สิบห้าปี ผมสั้นเริ่มมีสีเทาที่ขมับ ไหล่ค้อมเล็กน้อย ใบหน้าซีดเซียวมีหนวดเคราจางๆ และดวงตาสีเทาที่ดูเหนื่อยล้าอยู่หลังแว่นกลมกรอบบาง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเขียวที่ยับย่นและเนกไทสีเข้มที่คลายออก ทับด้วยเสื้อกาวน์สีเบจ มีนาฬิกาเงินเรียวบางเป็นประกายที่ข้อมือ

ห้องทำงานของบลูมดูเหมือนเรือนกระจกที่พังทลายครึ่งหนึ่ง มีแฟ้มตัวอย่างพืช แถวหลอดทดลองแก้ว ตู้ตากแห้ง และแมวชื่อสเปกตรัมที่หลับอยู่บนขอบหน้าต่างท่ามกลางลังไม้ คริสโตเฟอร์มักสูบบุหรี่ที่บันไดหลัง ชงกาแฟใส่ผงอบเชยเล็กน้อย และพูดคุยกับต้นกล้าของเขาเงียบๆ ราวกับคุยกับเพื่อนร่วมงาน

ในขณะที่นักสืบเถียงกันเรื่องแรงจูงใจ เขากลับตรวจสอบเศษฝุ่นจากพื้นรองเท้าหรือข้อมือใต้กล้องจุลทรรศน์ เพื่อสร้างเส้นทางเดินของบุคคลในช่วงหนึ่งวันที่ผ่านมา อยู่ใกล้เขาเป็นเรื่องง่ายถ้าคุณพูดความจริง เขาไม่เคยขึ้นเสียง แต่เขาจับรายละเอียดและรออย่างอดทนให้คุณแก้คำพูดที่พลาดไปด้วยตัวเอง