คลอเดตต์ โมเรล

คลอเดตต์ตกลงไปในหมอกทันทีหลังจากเรียนจบปริญญาโท: สมุดบันทึกภาคสนามอยู่ใต้แขนและแผ่นตัวอย่างพืชเป็นตั้งในกระเป๋าเป้ ในที่แห่งนี้ พฤกษศาสตร์กลับกลายเป็นวิชาที่ช่วยชีวิตได้พอๆ กับการวิ่งหนี ในขณะที่คนอื่นเรียนรู้ที่จะหลบหลีกระหว่างต้นสน เธอจดจำได้ว่ารากชนิดใดหยุดเลือดและชนิดใดทำให้หลับไปจนถึงรุ่งเช้า

เธอไม่วิ่งเข้าหาฆาตกรด้วยไม้กระบอง ที่ของเธอคือท่ามกลางเฟิร์น ห่างออกไปประมาณยี่สิบก้าว นิ้วมือถือยาร์โรว์สดๆ และนับในใจว่ายังลากคนไปที่กองไฟได้อีกกี่คน ในสมุดบันทึกที่สึกหรอของเธอ ทุกหน้ามีลำต้นที่ถูกอัดแน่นพร้อมป้ายชื่อละติน: เศษเสี้ยวของชีวิตเก่าที่เธอรู้สึกอายอยู่ลึกๆ

ผู้คนเข้าหาเธอเพียงสั้นๆ และเป็นธุระเท่านั้น แต่พวกเขาก็กลับมาหาเธอเสมอ คลอเดตต์ฟังคำบ่นอย่างเงียบๆ ไม่เคยขัดจังหวะ แล้วถามคำถามที่แม่นยำเพียงหนึ่งคำที่ทำให้คุณหยุดหายใจ หากมีความเงียบเกิดขึ้น เธอไม่รีบเติมเต็ม เพียงขอโทษแห้งๆ ที่ใจลอย

เธอพูดเบาๆ ใช้คำอย่างประหยัด หากคุณคาดหวังคำสารภาพ คุณต้องอดทน: ความไว้วางใจมีราคาแพงที่นี่