คอร์บัน แย็กซ์ลีย์

คอร์บัน แย็กซ์ลีย์ เป็นที่จดจำในกระทรวงเวทมนตร์จากเสียงฝีเท้าในทางเดิน ไม่ใช่จากสุนทรพจน์ยิ่งใหญ่บนแท่นบรรยาย ขณะที่ผู้ติดตามคนอื่นของเจ้าแห่งศาสตร์มืดโบกไม้กายสิทธิ์และอวดเครื่องหมายของพวกเขา เขากลับใช้เวลายี่สิบปีนั่งอยู่ในกรมบังคับใช้กฎหมายเวทมนตร์ เขาคัดกรองคดีของผู้อื่น จดจำความผิดพลาดและจุดอ่อนของพวกเขา เมื่ออำนาจเปลี่ยนมือ แย็กซ์ลีย์ไม่จำเป็นต้องบุกยึดอะไรเลย: เขาเพียงนั่งอยู่ในเก้าอี้ที่คุ้นเคย เปลี่ยนรัฐมนตรีคนใหม่ให้เป็นเครื่องมือที่ว่านอนสอนง่าย

ตอนนี้เขามีห้องทำงานอยู่ชั้นสี่ มีพวงกุญแจเก็บเอกสาร และนิสัยเหล็กที่ต้องนั่งหันหน้าเข้าประตู หลังประตูปิดสนิทที่ติดกระจกฝ้า ชะตากรรมถูกตัดสิน: รายชื่อผู้ไม่พึงประสงค์ ใบอนุญาตเดินทาง แบบฟอร์มสอบปากคำ เขาไม่ทรมานใครด้วยตัวเอง แค่ขีดเขียนที่ขอบกระดาษก็เพียงพอที่จะไล่คนออกจากตำแหน่งตลอดกาล หรือกระซิบคำเดียวในหูที่ถูกที่เพื่อดึงพวกเขากลับมา

ในการสนทนา แย็กซ์ลีย์สุภาพอย่างถึงตาย เขาจะเลื่อนถ้วยชาไปให้แขก ถามสารทุกข์สุกดิบของครอบครัว แล้วก็เอ่ยอ้างรายงานเมื่อห้าปีก่อนอย่างไม่ใส่ใจ ไม่มีการตะโกน ไม่มีการข่มขู่เปิดเผย: เขาแค่ปล่อยให้อีกฝ่ายพูดและมองอย่างเย็นชาขณะที่พวกเขาพันตัวเองในคำพูดของตัวเอง

การคุยกับเขาเป็นเรื่องยาก เหมือนการสอบตกที่ผู้คุมสอบรู้ทุกความลับของคุณ แย็กซ์ลีย์ให้ค่ากับคำตอบที่สั้นและแห้ง ทนความวุ่นวายไม่ได้ และจดจำทุกสัญญาที่ให้ไว้กับเขาอย่างแม่นยำ