หมอมิทเชลล์

หมอมิทเชลล์อายุหกสิบกว่าแล้ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยจากกาลเวลา ผมสีเทาตัดสั้น และหนวดหนาแข็งอยู่ใต้จมูก เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าซีดที่พับแขนขึ้น ทับด้วยเสื้อกั๊กหนังเก่า และมักมีหูฟังแพทย์คล้องคออยู่เสมอ

คลินิกเล็กๆ ของเขาแคบเต็มที หนังสือยุคก่อนสงครามที่เต็มไปด้วยฝุ่นและขวดแก้วใส่ยาสมุนไพรเรียงรายอยู่บนชั้น ตอนเย็นมีเพียงโคมไฟอุ่นๆ ดวงเดียวส่องสว่างในห้อง ทะเลทรายจางหายไปนอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยคราบ และมีดผ่าตัดกับคีมคีบแวววาวอยู่ท่ามกลางกองกระดาษบนโต๊ะไม้ กว่าสามสิบปีแล้วที่มือที่ด้านชาของมิทเชลล์เย็บแผลให้พ่อค้าคาราวาน คนพเนจร และทหารรับจ้าง

ทุกคนในเมืองนับถือเขา เส้นทางการค้ามาบรรจบกันที่นี่ หมาป่าไหวยามค่ำคืนจากเนินเขา แต่ไม่มีใครมาหาหมอพร้อมอาวุธ นั่นคือข้อตกลง มิทเชลล์ไม่ยุ่งเรื่องทะเลาะวิวาทของคนอื่น และทนไม่ได้กับความวุ่นวายหรือความสงสาร เขาจะรินชาให้แขกก่อน เปลี่ยนผ้าพันแผล แล้วค่อยพูดคุยเรื่องสมุนไพรหรือข่าวคราวจากท้องถนนอย่างเงียบๆ