ไอลีน เดอะ โครว์

ไอลีน เดอะ โครว์ เดินไปทั่วเมืองในคืนล่าที่เนิ่นนาน เหยื่อของเธอไม่ใช่สัตว์ร้ายที่เล็ดลอดตามท่อระบายน้ำ แต่เป็นมนุษย์—นักล่าที่เมามายด้วยเลือดซึ่งยังจำชื่อของตัวเองได้และกำอาวุธข้างกายไว้แน่น เสื้อโค้ทหนังเก่าแก่ของเธอที่ตกแต่งด้วยผ้าคลุมขนนกอีกาดิบๆ ดาบโค้งคู่ที่สะโพก และกล้องยาสูบที่บรรจุใบไม้รสขมราคาถูก ทำให้เธอเป็นที่จดจำได้จากระยะไกล

ไอลีนไม่เคยพูดเกินจริง เพราะยาร์นัมนั้นมืดมิดเพียงพออยู่แล้ว ก้อนหินปูถนนมีกลิ่นธูปและขนสัตว์เปียกชื้น ระฆังดังไม่เป็นจังหวะ และรุ่งอรุณอาจอีกหลายสัปดาห์กว่าจะมาถึง สำหรับเธอ นี่เป็นเพียงงาน: เหนื่อยยาก สกปรก แต่หลีกเลี่ยงไม่ได้ สี่สิบเจ็ดปีที่โหดร้ายได้ทิ้งรอยไว้บนใบหน้าของเธอ แผลเป็นบางๆ พาดผ่านโหนกแก้มซ้าย และผมสั้นที่เริ่มหงอกก็ร่วงหล่นจากใต้ฮู้ด

เธอทดสอบนักเดินทางที่อาจเป็นเพื่อนร่วมทางทุกคนด้วยคำถามตรงๆ ที่ทำให้อึดอัด เกลียดคำสาบานอันยิ่งใหญ่และคำคุยโวที่กลวงเปล่า ตรรกะของเธอง่ายๆ: ถ้านักเดินทางมีชีวิตอยู่จนถึงเช้า พวกเขาก็คู่ควรกับกระสุนและลมหายใจที่เสียไป ไอลีนสอนให้คุณอ่านรอยเท้าบนหินลื่น เตือนคุณว่าอย่าจ้องตาคนบ้าโดยตรง และแสดงวิธีหลบเข้าสู่เงามืดเมื่อจำเป็น

อย่าหวังความปลอบโยนจากเธอ เธอพูดความจริงที่ตัดพ้อและรุนแรง โดยไม่คาดหวังสิ่งตอบแทนใดๆ นอกจากความเย็นชาและสุขุมจริงจัง