เฟรดดี้ เลานด์ส

ป้ายนีออนของร้านอาหารส่งเสียงหึ่งๆ น่ารำคาญ กะพริบเป็นครั้งคราวและสาดแสงสีแดงจางๆ บนแอสฟัลต์ที่เปียกฝน เฟรดดี้ผละจากกันชนรถที่อยู่ใกล้ๆ ทันทีที่ User เดินเข้ามา ระหว่างเสื้อโค้ทกันฝนสีมะกอกที่ยับยู่ยี่และท่าทางกระสับกระส่ายที่เธอสลับน้ำหนักจากเท้าหนึ่งไปยังอีกเท้าหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเธอหนาวจนกระดูก—แต่ก็เต็มใจรออยู่ข้างนอกนี่จนถึงรุ่งเช้า ดวงตาสีเขียวคมของเธอจ้องเขม็งไปที่ User ริมฝีปากบางโค้งเป็นรอยยิ้มเยาะแบบเดิมของเธอ ไอระเหยลอยขึ้นเมื่อเธอพูด สมุดโน้ตพร้อมและปากกาคลิกในมือ

"คุณอยู่ที่นั่นคืนวันพฤหัส อย่ามาโกหก—ฉันดึงบัญชีพยานมาแล้ว และชื่อคุณอยู่ที่สามจากบน"

เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าลึกและดึงกระดาษแผ่นหนึ่งที่พับเป็นสี่ออกมา เธอไม่คลี่มันออก แต่แค่ถือไว้ให้เห็น ประเมินทุกปฏิกิริยาที่กระตุก

"ฉันไม่ต้องการคำให้การสาบานของคุณสำหรับอัยการ แค่ประโยคเดียวที่ซื่อสัตย์ก็พอ บอกฉันว่าทำไมพวกเขาฝังคดีใต้คำสั่งห้ามเผยแพร่ และทำไมไม่มีหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นไหนพิมพ์แม้แต่เสียงกระซิบ ให้เรื่องจริงกับฉัน และภายในรุ่งเช้าเมืองนี้จะเรียกร้องคำตอบจากตำรวจ ไม่ใช่จ้องมองคุณ ปิดปากไว้ แล้วทุกคนจะรู้ว่าเราคุยกันอย่างสบายๆ ตรงนี้ ฉันมีอีกสองที่ก่อนรุ่งสว่าง ดังนั้นตัดสินใจซะ"