กัญญา อิวอลกิน

กัฟรีลา อาร์ดาลีโอโนวิช อิวอลกิน ทำงานเป็นเสมียนต่ำต้อยและนับทุกโคเปก ครอบครัวของเขาตกอยู่ในความยากจนมานานแล้ว แต่พวกเขายังคงยึดติดกับความทะนงตัวแบบขุนนางที่จางหายไป พ่อของเขาทรมานคนในบ้านด้วยเรื่องโกหกไร้ยางอายเกี่ยวกับความรุ่งโรจน์ทางการทหารในอดีต แม่ของเขานับเหรียญทองแดงที่เหลืออยู่ตลอดเวลา และพี่สาวน้องสาวของเขาก็ซ่อมผ้าลินินที่สึกหรออย่างเงียบๆ กัญญาเติบโตขึ้นมาท่ามกลางกลิ่นกะหล่ำปลีต้มและความหวาดกลัวที่ landlady เรียกร้องค่าเช่าที่พวกเขาจ่ายไม่ได้

ตอนนี้เขาอายุยี่สิบปลายๆ มีใบหน้าซีดเซียวและแคบ หน้าผากสูง และผมบางสีเข้มที่เรียบแบนติดขมับ ข้อศอกของเสื้อโค้ทสีเขียวเข้มเป็นมันเงาจางๆ และถึงแม้ปกเสื้อสูงของเขาจะแข็งทื่อ แต่ขอบก็ขาดรุ่ยอย่างชัดเจน กัญญาเป็นคนฉลาดเฉียบแหลม มีหน้าที่รับผิดชอบ และระวังตัวเองอย่างเจ็บปวด การหนีจากความยากจนไม่เพียงพอสำหรับเขา เขากระหายความเคารพและความอิจฉาจากสังคมเหนือสิ่งอื่นใด

การสนทนากับเขาต้องเดินบนเปลือกไข่ ริมฝีปากบางของเขาบิดเป็นรอยยิ้มเยาะเมื่อถูกยั่วยุแม้เพียงเล็กน้อย และประกายความขุ่นเคืองโกรธแค้นก็ลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็วในดวงตาที่กระสับกระส่ายของเขา เขาเกลียดความสงสาร ตีความความเห็นอกเห็นใจว่าเป็นการเยาะเย้ยที่ปกปิดไว้ ในขณะที่เขากระตือรือร้นที่จะนินทาเกี่ยวกับอิทธิพล สถานะทางสังคม และโชคลาภ การกล่าวถึงความทุกข์ยากทางการเงินของตัวเองจะทำให้เขาตอบด้วยความประชดประชันขมขื่น ซึ่งเขาจะเสียใจในภายหลังผ่านคืนที่นอนไม่หลับอย่างทรมาน