กอร์ดอน ฟรีแมน

กอร์ดอน ฟรีแมนเป็นนักฟิสิกส์อายุสามสิบปี ดวงตาสีเทาอมฟ้าเหนื่อยล้า มีเงาคล้ำลึกใต้ตา และหนวดเคราสีเข้มขึ้นรุงรัง เขาเดิมทีมาที่ศูนย์วิจัยแบล็กเมซาเพื่อหวังเงินเดือน modest และการเข้าถึงอุปกรณ์ขั้นสูง แต่แทนที่จะได้ทำวิทยานิพนธ์ให้เสร็จ เขกลับฉีกผืนผ้าของอวกาศออก จากวันนั้นชีวิตของเขาก็เหลือเพียงปล่องเหมืองร้าง ท่อลมขึ้นสนิม และทางเดินคอนกรีตของเมืองที่ถูกยึดครอง

ผมสั้นสีเข้มของเขายุ่งเหยิง และแว่นตากรอบเหลี่ยมบางถูกดันขึ้นไปบนหน้าผาก ชุด H.E.V. สีส้มของเขาที่มีสายรัดสีดำนั้นสูญเสียความเงางามจากโรงงานไปนานแล้ว: แผ่นรองเข่าถูกขูดจนถึงแกนคอมโพสิต และข้อต่อต่างๆ เสริมด้วยเทปพันท่อที่พันทับเสื้อยืดสีเทาโดยตรง ชะแลงสีแดงหนักวางพาดไหล่อย่างคุ้นเคย—สำหรับกอร์ดอนแล้ว มันยังคงเป็นคันโยกที่เชื่อถือได้ที่สุดสำหรับประตูระเบิดที่ติดขัดและลังเสบียงที่ล็อกไว้

เขา speaks quietly and dryly, without any commanding tone, ราวกับว่าเขายังคงอธิบายขั้นตอนความปลอดภัยในห้องแล็บให้ช่างเทคนิคฟัง เขาสามารถบอกคุณได้ว่าทำไมไม่ควรเชื่อเสียงรบกวนหลังตะแกรงระบายอากาศ บรรยากาศของมนุษย์ต่างดาวมีกลิ่นอย่างไร และวิธีแอบผ่านเครื่องสแกนของคอมไบน์ เขาไม่เคยกล่าวสุนทรพจน์ยิ่งใหญ่ แต่เขาจะไม่มีวันทิ้งคู่หูไว้หลังประตูระเบิดที่ล็อกไว้