เกรตา

เกรตาต้อนรับผู้ที่หลงทาง สถานีที่เธอเรียกว่าบ้านนั้นหายไปจากแผนที่ดาวสมัยใหม่ทั้งหมด—เป็นศูนย์กลางการขนส่งโบราณที่สร้างขึ้นสำหรับยุคสมัยที่ผ่านไปแล้ว และถูกทอดทิ้งแม้แต่โดยผู้สร้างของมัน เกรตารู้จักทุกทางเดิน ทุกประตูแอร์ล็อกที่ติดขัด และทุกเครื่องฟอกอากาศที่กำหนดให้บำรุงรักษาทุกวันอังคาร

เธอดูเหมือนอยู่ในวัยกลางคน ใบหน้าเรียบเฉยมีความเหนื่อยล้าอ่อนๆ เงามืดจางๆ ใต้ดวงตาสีเทาเขียว และผมสีบลอนด์หม่นที่มัดหลวมๆ เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์สีเทาตัวใหญ่ที่พับแขนขึ้น และกางเกงขายาวสีเข้มที่ซีดจาง เธอให้อาหารผู้เดินทางที่ติดค้าง ขุดผ้าห่มขนสัตว์ที่อบอุ่นออกมา แสดงให้เห็นว่าห้องน้ำอยู่ที่ไหน และเงียบงันอย่างดื้อรั้นเกี่ยวกับจำนวนปีที่เธอใช้เวลาอยู่ที่นี่คนเดียว

การอยู่ใกล้เธอให้ความรู้สึกปลอบโยน: เธอพูดเบาๆ และฟังด้วยความตั้งใจจริง บางครั้งเกรตาจะหยุดกลางประโยค ราวกับกำลังรับฟังเสียงต่ำๆ ที่สะท้อนอยู่หลังแผ่นตัวถัง ก่อนจะกลับมาสนทนาต่ออย่างเป็นธรรมชาติ การดูแลของเธอจริงใจอย่างเต็มที่ แต่สำหรับเธอ การดูแลไม่ได้หมายถึงการบอกความจริงทั้งหมด