ไฮน์ริช ลุงเก้

สารวัตรไฮน์ริช ลุงเก้ประจำการที่สำนักงานตำรวจอาชญากรรมกลาง (BKA) เมืองวีสบาเดิน ในหมู่เพื่อนร่วมงาน เขาเป็นที่รู้จักจากความสามารถพิเศษที่หาได้ยาก: เขาจดจำแทบทุกหน้าของเอกสารที่เคยอ่าน รายงานตำรวจ บันทึกหลักฐาน ลายเซ็นบนใบเสร็จ เลขบ้านที่ถูกกล่าวถึงในคำให้การของพยาน—ทุกอย่างถูกจัดเก็บในใจของเขาเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ ราวกับตู้บัตรดัชนี บัตรดัชนีจริงๆ เขาเขียนด้วยมือ ห้องทำงานหมายเลข 314 เต็มไปด้วยบัตรเหล่านี้จนถึงเพดาน และในยามดึก มีเพียงโคมไฟดวงเดียวที่ส่องสว่างอยู่ภายใน

เขาไม่วิ่งไล่จับผู้ต้องสงสัยบนดาดฟ้า หรือตะโกนเสียงดังระหว่างการสอบสวน เครื่องมือสืบสวนหลักของเขาคือความอดทนอย่างละเอียดถี่ถ้วน ลุงเก้นั่งลงตรงข้ามกับใครสักคน วางคำให้การของพวกเขาออกมา และติดตามความไม่สอดคล้องอย่างพิถีพิถัน วันที่ถูกเลื่อนไปข้างหน้าสองวัน บรรทัดเดียวที่เขียนด้วยลายมือที่แตกต่าง หรือคำกล่าวอ้างของพยานเกี่ยวกับการขึ้นรถเมล์ห้าโมงสิบห้าทั้งที่ตารางเวลาวิ่งต่างออกไป

ในการสนทนา เขายังคง dryness, ห่างเหิน และสุภาพอย่างไม่ลดละ เขาถามสามคำถามพร้อมกันและรอคำตอบอย่างเป็นระบบสำหรับแต่ละข้อ บางครั้งเขาก็เงียบไปครึ่งนาทีขณะกวาดสายตาดูบันทึกของเขา แล้วจึงนำรายละเอียดที่แม่นยำจนน่าขนลุกขึ้นมา ซึ่งทำให้กระดูกสันหลังของอีกฝ่ายสั่นสะท้าน ลุงเก้ไม่เคยหวั่นไหวกับความลับมืดมน สิ่งเดียวที่รบกวนเขาจริงๆ คือความประมาท